Sportspinsels



(h)eerlijk over sport

Het was een bijzonder jaar!

Begin dit jaar schreef ik ‘hoogzwanger’ over het sportjaar 2016. Eentje die anders was dan alle andere jaren. Ik schreef die laatste blog op 2 januari….15 uur later was Vera er. De start van een heel bijzonder jaar! Ons leven werd compleet op de kop gezet door de komst van onze lieve Vera. Ineens draait je leven om zo’n klein mensje. Dat is even omschakelen. Langzaamaan groei je er in.

Doordat ik tot de bevalling door heb kunnen sporten heb ik het idee dat ik daarna ook weer vrij makkelijk in beweging kon komen. Wie weet heb ik ook ‘gewoon’ geluk gehad.
In maart liep ik weer mijn eerste 5 kilometer, in april de tijdrit en in juni de eerste triathlon.

Het ging allemaal niet vanzelf. Pas nu besef ik mij, nu het sporten nog weer wat beter gaat, dat alles veel energie gekost heeft. De gebroken nachten, het kolven, het zorgen voor Vera. Dat is allemaal niet erg, maar op dat moment realiseerde ik mij dat allemaal niet. Ik was wel moe hoor, maar dacht dat dat met name kwam door de -toen nog- gebroken nachten.

Het bewegen werd in juni weer een beetje trainen en zo lukte het om de halve triathlon van Almere te doen. Allemaal met verstand en rustig aan. Belangrijkste was dat ik het leuk vond en er van genoot.

Na de halve triathlon heb ik niet meer gestructureerd getraind. Ik had er even niet zo veel zin in. Ook dat was nieuw voor mij. Aan dat gevoel heb ik ook gehoor gegeven. Niet bewegen zit niet in mijn aard, maar het echte trainen was even weg. Toen ik eind oktober weer op schema’s begon te trainen had ik het gevoel terug bij af te zijn. Dat was niet zo…maar ik vergat dat ik helemaal geen tempo’s getraind had. Elke hardlooptraining begon ik te snel en daardoor hield ik het niet vol. Dom! Ook realiseer ik mij dat ik nu veel minder train dan voorheen, dus de basis weer sterk krijgen duurt wat langer. In plaats van dat ik 3 a 4 keer zwem in de week, zwem ik nu maar 2 keer per week. Het duurvermogen lukt wel, maar echt tempohardheid zit er nog niet in. Hopelijk komt dat weer. Bij het hardlopen ligt mijn basistempo een stuk lager dan ‘vroeger’. Soms baal ik daar van. Maar ook hier hou ik mezelf voor dat ik geduld moet hebben! Beter langzaam en verstandig opbouwen, dan snel en straks blessures hebben! Het fietsen, wat ik altijd zo veel mogelijk buiten deed, is nu binnen tijdens de slaapjes van Vera.

Ik heb zoveel goed bedoelde opmerkingen gekregen waar ik niet zo in geloofde. ‘Pas als de borstvoeding gestopt is begin je met ontzwangeren. Een paar maanden na het stoppen merk je pas dat je conditie en kracht weer beter worden’, was er zo één. Echt…het klopt! Sinds een week of 3 heb ik weer het gevoel echt aan het trainen te zijn. Zo fijn dat dit gevoel weer terug komt!

Gelukkig is Vera een makkelijk meisje, dat maakt het leven wat wij leven (ook mijn man sport graag) mogelijk. Vera is wel het belangrijkste! Zij gaat voor op alles. Zij hoeft niet de lijden onder ons gesport.

Ik wens jullie een prachtig, sportief, gezond en gelukkig 2018!

 

 

Plaats reactie

Subscribe without commenting

    Over deze website

    Hersenspinsels over sportgerelateerde onderwerpen