Sportspinsels



(h)eerlijk over sport

Sporten en zwanger

Spinsels   /   6 reacties Standard Post

Inmiddels is de baby uitgegroeid van een sesamzaadje naar een appel. Niet letterlijk natuurlijk. Het celletje is nu al een echt mensje. Alles zit er al op en aan. Nu hoeft het ‘alleen’ nog maar verder te groeien, te rijpen en zich te ontwikkelen. Onvoorstelbaar dat zoiets kan in slechts 15 weken! En het gekke is dat ik er weinig van merk.

 

appel

Geschreven door Maryvonne

‘Hoe is het met je?’ is tegenwoordig vaak de eerste vraag die ik krijg. Bijna altijd volgen hierna twee keuzes: ‘Je bent zeker al gestopt met sporten?’  of ‘En lukt het allemaal nog met sporten?’.
Op de eerste vraag kan ik eigenlijk altijd antwoorden met dat het goed met mij gaat. Ik heb, tot nu toe, weinig last gehad van zwangerschapskwaaltjes. Ik lig niet misselijk op de bank. Gelukkig niet! Ik merk wel dat ik minder energie heb dan voorheen. Waar ik eerst in een weekend makkelijk 8 uur kon trainen is nu soms 5 uur al veel. Ik ben dus nog niet gestopt met sporten. Ik zou ook niet weten waarom.

Ik weet waardoor het komt, maar toch heb ik er soms wel moeite mee om voorlopig afscheid te moeten nemen van het echte trainen. Het gevoel van vooruitgang boeken, steeds langer en makkelijker kunnen sporten, tempo’s die sneller gaan…dat gevoel is niet te omschrijven, maar erg plezierig. Dat gevoel mis ik wel een beetje. Iemand zei laatst wellicht terecht: ‘Je bent nu even geen triatleet, maar een zwangere die sport’.

Uiteraard ben ik erg blij met het feit dat het ons gegeven is een kindje te mogen krijgen. Om onze liefde door te geven, om onze liefde te laten groeien. Een soort 1+1=3 gevoel. Maar…Ik geloof nooit dat ik de enige ben die moeite heeft met de omschakeling van trainen naar bewegen. En dat geeft niet. Het is een leerproces waarin ik genoeg tijd heb om in te groeien en een aantal keren mijn neus te stoten. Zo wilde ik laatst toch de tempo’s proberen met hardlopen. Die gingen niet… Toch nog een keer proberen. Ook die lukte niet. Het gevolg was dat ik de rest kon wandelen, want mijn energie was verbruikt. Soms een nadeel wanneer je een doorzetter bent. Maar vooral een leerpuntje!

Tijdens zo’n zwangerschap gebeurt er van alles in het lijf. Ook wanneer je er niks van merkt. Doordat de stofwisseling verandert, verandert ook de energiebehoefte. De baby gebruikt energie van de mama om te groeien. Het is een fabeltje dat ik nu voor twee moet eten, maar vanaf de 14e week zwangerschap wordt aangeraden om zo’n 300 extra kilocalorieën te nemen. Ofwel een extra boterham, schaaltje rauwkost of bak yoghurt met een banaan. Die extra energie behoefte merk ik wel. Ik heb sneller trek en als ik trek heb, dan moet ik ook iets eten. Normaal kon ik nog wel wachten tot mijn pauze, maar nu eet ik toch even snel een handje noten extra tussendoor.
Zo zorg ik dat ik voor het trainen nog iets eet, tijdens het trainen >45′ sportdrank bij mij heb (en voor nood een gelletje) en wanneer het >1uur wordt ook nog iets te eten. Met name bij het hardlopen en fietsen, omdat deze twee nu veel energie vragen. Ik ga dus goed bepakt en bezakt op pad wanneer ik 3 uur ga fietsen! En dan te bedenken dat ik zaterdag het stuk appeltaart niet eens op kreeg onderweg, haha!

Er schijnt op hormonaal niveau ook van alles te gebeuren in mijn lijf.
Ik ben nooit zo gevoelig geweest voor hormonen. Weinig PMS klachten rondom de menstruatie (chagrijnig, chocolade buien, wat nog meer dames?), maar dus ook geen misselijkheid en gevoelige borsten door de toename van oestrogeen. Dat zijn natuurlijk klachten die je behoorlijk in de weg kunnen zitten bij het sporten. Wel heb ik, zoals eerder genoemd, last van vermoeidheid. Ook dat is niet handig als je graag sport. Het enige wat hier voor werkt is het bekende ‘luisteren naar je lijf!’. Mijn schema -ik sport nog steeds op schema’s, wel aangepast!- heeft nog nooit zoveel kleurtjes gekend. Trainingen die niet gedaan zijn (=rood), trainingen die op een andere dag gedaan zijn (=oranje), trainingen die wel gedaan zijn (=groen). Meestal was het groen en oranje. Gek genoeg doet dat me dan weer niet zo veel. Ik ben nooit slaaf geweest van mijn schema en draaide vaak genoeg trainingen om. Nu doe ik dat ook. Zoals vandaag ben ik vrij moe. Een extra middagdut doet wonderen, maar het is dan niet verstandig om krachtblokken op de fiets te doen. Vanavond een uurtje rustig peddelen kan wel (=oranje ;-)). Zo rommel ik maar wat aan.

Behalve oestrogeen, maak je ook meer progesteron aan. Hier kun je obstipatie en kramp in de spieren van krijgen. Ha, toch eindelijk iets waar ik wèl last van heb! Met name in de nacht. Tijdens het sporten heb ik tot nu toe alleen maar kramp in de tenen bij het zwemmen. Sporten bevorderd de doorbloeding van de spieren en daardoor kan de kramp ook weer afnemen. Ook verzorg ik mezelf goed met af en toe een magnesium voetenbadje of het insmeren van de benen met FIT balsem.

Een laatste belangrijk hormoon wat tijdens de zwangerschap aangemaakt wordt is relaxine. Het woord zegt het al een beetje. Relaxine zorgt voor verslapping van de banden rondom de gewrichten. Met name rondom het bekken en de lage rug. Rond de 16e week komt er een eerste stoot relaxine vrij. Tegen het einde van de zwangerschap komt er nog zo’n stoot vrij, zodat de baarmoedermond verweekt en het kindje er uit kan. Wel zo handig 😉
Ik ben al een beetje hypermobiel her en der dus ik zal goed moeten oppassen met betrekking tot blessures wanneer die relaxine vrij komt. Het zou jammer zijn een blessure op te lopen, waardoor ik helemaal niet meer kan sporten. Voorheen kon ik alles goed op de plek houden door allerlei rompoefeningen. Deze doe ik nu nog steeds, maar een aantal zijn al afgevallen; rechte buikspieren trainen bijvoorbeeld. Helaas, geen six pack voor mij deze zomer, haha!
Na het hardlopen merk ik nu soms dat ik wat last heb van mijn knieën. Doordat het tempo wat lager is, vind ik het lastiger om mijn romp goed aangespannen te houden en ga ik meer ‘sjokken’. Door het sjokken hebben de banden het zwaarder, waardoor ik dus wat last krijg. Misschien zal ik toch eens aan de HOKA’s moeten om die schokken wat meer op te vangen, waardoor de banden het wat minder zwaar hebben.

Ohja….mijn ademhaling! Als ik ga hardlopen dan ben ik net een hijgend oud stalpaard voor de eerste 20 minuten. Pfff…mijn bloedsomloop moet echt op gang komen. Niet zo gek, want tijdens de zwangerschap maak ik extra bloed aan. Dat moet toch allemaal rondgepompt worden. Mijn hart heeft het soms zwaar. De hartslag wordt ook niet meer makkelijk hoog, en zo rond de 140 gaat het onaangenaam voelen. 140 wast mijn duur 1 tempo en dan liep ik zo’n 10-10,5/ uur. Nu loop ik 8,5/9 uur. Hoe ik vorige week nog 5 km binnen het halve uur gelopen heb met een hogere hartslag weet ik niet…blijkbaar doet zo’n ‘wedstrijdje’ toch iets met je mentale toestand waardoor je minder goed luistert naar je lijf. Leerpuntje! Ik heb geen klachten achteraf gehad, dus zo’n vijf kilometer kan geen kwaad, maar wel iets om in mijn beslissing ten aanzien van de halve triathlon mee te nemen.

En als laatste: het aankomen. Er zijn diverse websites die mij aanraden om zoveel kilo aan te komen tijdens de zwangerschap. De verloskundige trok hoog haar wenkbrauwen op toen ik dat vertelde. Zo lang de baby goed groeit en ik mij goed voel, dan is dat een proces wat vanzelf gaat. De één komt in de eerste drie maanden een kilo aan, de ander 5 en weer een ander niks. Ik behoor tot de laatste categorie. Ik kan mij best voorstellen dat ik op een gegeven moment mede door de extra kilo’s ook niet meer lekker kan hardlopen en dat met fietsen mijn buik in de weg zit.
Ik  hoop de Vicoos dan een verstelbaar stuur voor mij kan regelen, zodat ik op een oma-ATB toch mijn rondjes langs de herten kan blijven doen!

 

 

6 reacties op het bericht

  1. Je naam: wilma schreef:

    Supergaaf om te lezen Maryvonne en natuurlijk gefeliciteerd met je zwangerschap.
    Zelf ben ik nu 7 weken zwanger, en van de triathleet in mij is niks meer over. De hele ochtend en avond kotsmisselijk, nauwelijks energie en al lang blij dat ik in een hele ochtend 1 biscuitje en 1 slok ranja binnen kan houden. S middags gaat t redelijk. Dus sporten is er ff niet bij. Hopelijk snel over en dan kan ik ook weer wat doen.
    Hoop dat je heel lang kunt blijven sporten en dat je zwangerschap verder goed gaat.

  2. Je naam:krista schreef:

    Gefeliciteerd met je zwangerschap! Wat leuk om je stuk te lezen. Zelf ben ik nu 19 weken zwanger en jouw vergelijking met een hijgend paard is voor mij heel herkenbaar.

  3. Je naam:Anke schreef:

    Gefeliciteerd met je zwangerschap allereerst!
    Hier gedurende mijn zwangerschappen altijd doorgetraind, wel enigszins aangepast en ik was voor de zwangerschappen al niet echt een enorm trainingsbeest. Tussen de 15 en 25 weken vond ik altijd een fijne periode om te trainen, ergste vermoeiheid weg en nog geen kwalen. Na week 30 werd het hardlopen bij mij wat minder vanwege hele pijnlijke ribben, maar wandelen, fietsen en zwemmen ging nog uitstekend, tot aan de bevalling. Let vooral niet op tijden en luister naar je lichaam, dan kun je nog heerlijk bezig zijn.

Plaats reactie

Subscribe without commenting

    Over deze website

    Hersenspinsels over sportgerelateerde onderwerpen