Sportspinsels



(h)eerlijk over sport

Terugblik sportjaar 2015 door Maryvonne

Spinsels   /   2 reacties Standard Post

Wat een bijzonder sportjaar heb ik weer gehad. Mijn mooiste twee medailles aan de kop van deze blog. De Challenge Almere en de Marathon van Amsterdam. Zonder alle andere belevenissen dit jaar, waren deze twee medailles lang niet zo mooi geweest als dat ze nu zijn.

Afgelopen zaterdag reden we naar huis vanuit Dronten. Daar hebben Martijn en ik meegedaan met de kerstloop. Hij deed de halve marathon, ik de tien kilometer. Ik was een klein beetje teleurgesteld. Dit kwam omdat ik zo graag die magische 50 minuten grens wil doorbreken. Maar vooraf wist ik ook wel een beetje dat het niet helemaal reël was om dit bij de kerstloop te doen. Maar hey, van proberen ben ik in elk geval nog niet slechter geworden!

IMG_20150113_135129Lang seizoen
In de auto waren we aan het kletsen over afgelopen jaar. Martijn zei terecht: ‘Je hebt ook best een lang seizoen achter de rug, vergeet dat niet!’ Hij heeft helemaal gelijk. De eerste sportieve uitdaging was al in januari. Ik deed mee aan het combi klassenement in Egmond. De ene dag fietsen over het strand, de andere dag een halve marathon. Ik heb beide toen goed doorstaan. Het was een mooie aftrap vol vertrouwen voor de rest van het seizoen. Vertrouwen in mijn nieuwe coach Gonny, maar ook weer iets in mijn eigen lijf.

Daarna lekker getraind en maar weinig wedstrijden. Een 10 km loopje, een tijdrit, een zwemloop, een OD triathlon (allemaal ATC) en een 1/3e triathlon. Dat waren een paar dingen onderweg naar het grote doel: Challenge Roth. Zoals jullie allemaal weten is het mij helaas niet gelukt om daar te finishen.

Zoals iedereen zegt: ‘Als de weg naar je doel niet mooi is, dan is het behalen van je doel misschien wel leuk, maar beleef je er dan plezier aan?’ De weg naar mijn doel was mooi. Ik genoot er van. Met pieken en dalen. Dat maakt het mooi. Dat je jezelf na een piek in toom kunt houden, maar dat je ook weer uit een dal kunt klimmen.

IMG_20151102_160018Dal
Ik zat best even in een dal na Roth. Gesprekken met mezelf als ‘waarom doe ik het allemaal nog, waarom kan ik niet presteren op het moment dat het mag?, zie je wel ik kan het niet, mijn lijf kan dit gewoon niet aan!’ Maar goed…Maryvonne is Maryvonne niet als ze het toch nog een keer probeert. Ik hoor sommige mensen heus wel denken en commentaar leveren. Of het wel verstandig is dat ik van die lange afstanden doe. ‘Ze’ vinden dat ik er ongezond uit zie, of ongezond bezig ben. Gelukkig ken ik mijzelf nog altijd het allerbeste, ik heb nooit blessures. Ik stop wanneer het echt niet gaat of gezond meer is. Als ik dat zelfbesef niet zou hebben, dan was ik wel kruipend doorgegaan tot de finish in Roth… Dat was mij het niet waard. Er zijn voor mij duidelijke grenzen; die liggen voor iedereen elders. Er is best moed voor nodig om ergens uit te stappen. Er gaan hele gesprekken met jezelf aan vooraf. Ik dacht er zelfs over na ‘wat anderen wel (niet) zullen denken’.

IMG_20151102_160339Genieten van de mooie dingen onderweg
Iemand zei laatst dat ik altijd met mooie foto’s thuis kom na een training. Dat klopt! Ik maak vaak wel even tijd om iets moois vast te leggen. Dat is genieten voor mij. En ik laat jullie graag meegenieten via Facebook of Instagram. Ik hou van fotograferen. Onderweg, tijdens wedstrijden als ik langs de kant sta (foto’s maken van het publiek zou ook wel eens geinig zijn ;-)). Ik ben dan ook heel blij dat ik mijn nieuwe camera bijna bij elkaar gespaard heb!

Challenge Almere
Het einde van het seizoen zou de hele triathlon van Almere zijn. Deze ging ik in zonder verwachtingen. Blijkbaar werkt dat het beste bij mij. Aan die wedstrijd heb ik mooie herinneringen overgehouden. Tja, die vier lekke  banden waren wel even balen. Maar ik heb daar gemerkt hoe sterk ik mentaal ben. Niet zo zeer qua afzien, wel qua iets heel graag willen volbrengen. En mijn finish? Die was geweldig! Emotioneel, maar oh zo blij! Mijn lichaam kan het! Zonder haperen. Dat gaf een echte boost!  ‘Maryvonne, ze twijfelde zo lang. ‘Moet ik nog wel starten, kan ik die hele nog wel aan?’ Maryvonne, je kan de hele aan!’ hoor je Ruud roepen. De tranen schieten weer in mijn ogen als ik het filmpje bekijk.

Marathon Amsterdam
Zo’n finish geeft je alleen maar vleugels. Dat zorgt er voor dat je meer wil. Nog een keer. Eigenwijs ingeschreven voor de marathon van Amsterdam. Bijna niemand verteld dat ik mee zou gaan doen. Geen zin in meningen van anderen.
Met als back-up Martijn die voor mij zou kunnen gaan lopen als ik er toch niet ‘klaar’ voor zou zijn. Martijn liep vlak voor de hele marathon een 30kilometer, althans, dat was de bedoeling. Wegens pijnlijke voeten moest hij uitstappen. De marathon zou het voor hem dit jaar niet worden. Dus ‘moest’ ik zelf. Wederom zonder verwachtingen ben ik gestart. Ik had zelfs niet de verwachting de finish te halen. Het ging buitengewoon goed. Ik verbaasde mezelf met een finish van 4:07. Best goed voor een eerste losse marathon, vijf weken na een hele triathlon!

12376564_10153205956110969_4093272569937549237_nSnelle 10
Ik heb nu het ‘echte’ hardloop gevoel mogen ervaren. Het gevoel dat je uren door kunt gaan.  Hoewel…dat was bij 32 kilometer wel over 😉 Dat ik echt hàrd kan lopen. Een snelle 10 kilometer…zou dat er nog in zitten aan het einde van het jaar?
Als je het niet probeert, weet je zeker dat het niet lukt‘, is mijn motto. Dus vol goede moed blijven trainen. Gekke pijntjes steken de kop op. Een pijntje in mijn enkel, een pijntje onder mijn voet. Pijntjes zijn alarmsignalen van het lichaam. Signalen dat het genoeg geweest is. Als je die signalen negeert, dan komt er een pijntje bij. Pijntjes die je niet kunt plaatsen. Pijntjes aan mijn knieën, pijntjes in mijn schouders.

Af en toe vloog ik en af en toe kroop ik tijdens de intervallen. Ik werd weer vreselijk moe. Het voelde als een echte terugval van mijn oude klachten. Nu weet ik dat mijn lichaam aan het schreeuwen was dat ik rust nodig heb. Wel, niet, wel, niet starten… Ach, het is maar 10 kilometer, het wordt mooi weer, ik doe gewoon mee! Met twee kersthazen, Sergio (trouwe vrijwilliger Challenge Almere) en zijn vriend Rody, gingen we op weg voor de 50′. Ik heb het niet gehaald. Op 52’41 stopte de klok. Wel een ‘parcours record’ van ruim 2 minuten! Dus daar ben ik dan toch tevreden mee.

Het seizoen is af. Het jaar is ook bijna om. Het is mooi geweest. Nu een paar weken echte rust! Mijn plannen voor volgend jaar? Op de inschrijving (gewonnen startbewijs) voor de halve Challenge Almere na, is het nog volledig blanco. Na mijn rustperiode maar eens bedenken waar ik komend jaar zin in heb!

Ik wens jullie allemaal hele fijne kerstdagen en een gezond, sportief, maar bovenal een gelukkig, (h)eerlijk, kleurrijk en liefdevol 2016!

DEC048-Kerst-rondjes

 

 

2 reacties op het bericht

  1. Avatar Jan Zuidam schreef:

    Beste Maryvonne,

    absoluut inspirerend en motiverend ben je! Dank je voor het delen van je belevenissen.
    Het was leuk jou en Martijn even te hebben kunnen spreken en ik ben erg blij met wat ik bij jullie heb opgehaald, het wordt volop gebruikt.

    Hele fijne feestdagen gewenst en als gezondheid en geluk voor 2016.
    CU at Challenge Almere!

    Jan

Plaats reactie

Subscribe without commenting

    Over deze website

    Hersenspinsels over sportgerelateerde onderwerpen