Ironman Zürich


“Het is onmogelijk”, zei trots
“Het is riskant”, zei ervaring
“Het is zinloos”, zei het verstand
“Geef het een kans”, fluisterde het hart


Als sardientjes in een blik staan we -op 27juli 2014, 6uur50- in het startvak van de Ironman Zürich. Steeds word ik strakker tegen mede-atleten in neopreen gedrukt. Gelukkig ben ik niet claustrofobisch en blijft mijn hartslag rond de 70 steken. Ik kan er alleen maar om glimlachen. 

De startkooi gaat open. Eventjes lijkt het of de wedstrijd al begonnen is. Iedereen sprint naar het water. Net op tijd wordt er gestopt. Met een start in het water kan ik nog wel snel wegzwemmen, maar met een renstart ben ik niet snel weg. En om nu meer dan 1000 man/vrouw (er wordt in twee groepen gestart) over mij heen te krijgen… Dus sta ik links aan de buitenkant. Wel vooraan. ‘One minute to go!’ Piep-piep-piep…ik kan de minuut goed aftellen met de pacer onder mijn badmuts. Yes! We mogen!
Massa start!

Ik ben redelijk goed weg en kom in een groepje terecht. Daarin zwemt een schoppende man. Zodra hij maar een luchtbubbel aan zijn grote teen voelt geeft hij een enorme kickslag opzij. Koekoek…&*$#…auw! Hij schopt tegen mijn voorhoofd als ik hem inhaal. En bedankt… Heel even bijkomen. Vervolgens lukt het om van groep naar groep te zwemmen door de stromende hobbelige Zürichsee. 

Zwaai!
…De laatste maanden heb ik steeds ondefinieerbare pijnlijke benen met fietsen. De beoogde trainingen op wedstrijdtempo kan ik met regelmaat niet doen. Ook met hardlopen wil het allemaal niet. De langste duurloop van 24km loop ik eind april. Mijn hoofd wil meer dan mijn lijf aan kan. Dat is al jaren zo, maar meestal wint mijn hoofd het uiteindelijk. Of neem ik wat meer rust en herstelt mijn lijf zich. Dit gebeurde nu niet. Ik twijfel dit jaar enorm of ik wel kan finishen als het in de voorbereiding al zo moeizaam gaat. Onzeker als de pest. Bedankt voor alle luisterenden oren en bemoedigende woorden!
Ik begrijp niet waar mensen met continue blessures en klachten het plezier uit kunnen halen. Mijn plezier bereikt in elk geval een dieptepunt tijdens de estafette triathlon in Stein. Zo wil ik geen wedstrijden doen…zoveel pijn in de benen, terwijl ik niet eens hard fiets of op hoge hartslag rij.
Twee weken voor de Ironman krijg ik een voorhoofd- bijholte- en beginnende oorontsteking en ben ik erg aan het hoesten. Alle verwachtingen vervliegen en ik hoop maar dat ik me goed genoeg voel om te starten. 
Het aanwezig zijn bij de Challenge Roth geeft voldoende positieve energie om in elk geval te starten. Helemaal fit voel ik me niet. Ik zie wel waar het schip strand. Hoe lang ik er ook over doe…ik mag altijd met Martijn weer mee naar huis…

Doordat ik de laatste tijd best hard en constant zwem met mijn pacer…heb ik als enige wens om vandaag onder het uur te mogen zwemmen. Bij de eerste landlap kijk ik op mijn klokje. 32minuten? No way! Niet over nadenken, gewoon van groep naar groep blijven zwemmen. Met nog 10 (Of 100?) tallen andere atleten kom ik het water uit met 1:06 op de klok. Naar Martijn geroepen ‘zo, dat ging niet zo snel!’ Naar nu blijkt was het zwemparcours veel te lang. Ook de toppers deden er veel langer over. De aangegeven zwemtijd op de eerste ronde, 2’/100m, zwem ik niet eens als ik uitzwem… Als de uiteindelijke zwemtijd omgerekend wordt naar de afstand blijkt dat ik ruim onder het uur uitgekomen was. Yes! 
Na het aantrekken van een bodywarmer en mouwstukken (15 graden en regen) mag ik met een enorme loopronde naar mijn fiets. Uiteraard ren ik met mijn fiets de verkeerde kant op.. Oeps! Wat ben ik blij dat mijn schoenen al op de pedalen zitten. Wat een lange weg door de modder! Nu zijn alleen mijn tenen een beetje blubberig, maar niet de plaatjes onder mijn schoenen. 
Oeps…de verkeerde kant op!
Tijdens het fietsen langs de ‘Gold Coast’ van Zürich vliegen niet alleen de Jaguars, Masarati’s, Porches en andere dure auto’s mij om de oren…ook werd ik ingehaald door vele groepen atleten. Al vanaf het begin zit er geen power in de benen. Dit was te verwachten, dus geen paniek. Gelukkig heb ik niet die vervelende pijn! Tijdens de parcoursverkenning vond ik het parcours goed te doen. Dat kwam blijkbaar doordat we in een groep reden. Zo alleen is het toch veel zwaarder vanaf dat de bergen beginnen. Voor vertrek heeft Vico nog een bergverzet op mijn fiets gezet. Deze komt nu heel goed van pas. Niet snel, maar met een gelijkmatig tempo fiets ik naar boven bij de eerste onofficiële klim. Bij de verzorgingspost verspeel ik wat beschermengeltjes doordat mensen hevig slingerend bidons aanpakken. Aangezien we niet over de lijn van de weg mochten èn er jury stond…heb ik heel wat ‘hey, watch out!’ moeten roepen. The Beast was de eerste officiële hotspot. Een klim van 4km met gemiddeld 6%. Fijn om even op te warmen. Het regent en ik heb het niet heel warm. Wel geniet ik van de omgeving en van het feit dat ik daar toch fiets!
Niet zo hard kunnen rijden heeft ook zo zijn voordelen. Ergens rond de 60km ben ik getuige van de geboorte van een kalfje!! Dat heeft vast niemand anders gezien 😉 Voor de lange afdalingen is het niet fijn dat het regent. Deze afdalingen durfde ik met de verkenning redelijk hard te laten lopen, maar nu durf ik dat niet. 


Bij 80km begin ik me af te vragen wanneer ‘Heartbreak Hill’ komt. Dit stukje parcours konden we niet verkennen. Bovenaan staan Martijn en mijn vader en zou het zwart moeten zien van de supporters. Hmm…dit lijkt er op! Maar uhm…de berg zou toch maar 1km zijn? Die Zwitserse kilometers duren lang! Er stonden inderdaad wat mensen hard te juichen, maar als je geïnfecteerd bent met het enthousiasme van de Solarberg in Roth, dan valt dit wel iets tegen 😉
Heartbreak Hill
Bidons aanpakken bij Martijn
Jaaa, daar staat Martijn! Even stoppen, bidons en repen aangepakt. Een kus voor Martijn, zwaaien naar mijn vader en weer door voor de tweede en laatste ronde. 
Bijna boven!
Bij 150km heb ik het even niet meer. Ik zie iemand lopen en ik kan mezelf net behoeden om aan diegene een mobiel te vragen. Ik wil Martijn bellen en zeggen dat hij me mag komen halen. Ik weet niet meer hoe ik moet zitten, staan of hangen op mijn fiets. Ik verman mijzelf en spreek mezelf moed in. ‘Het gaat inderdaad niet snel, dat geeft niks. Het wordt een lange dag. Een paar dagen geleden wist je niet of het überhaupt mogelijk was om te starten! Je doet mee aan de Ironman! Take it easy! Neem die medaille mee naar huis!’ Als ik met 8uur wedstrijdtijd van de fiets af kan komen, dan heb ik nog tijd zat voor de marathon, bereken ik. Stug fiets ik door, probeer de energie van het weinige publiek in mijzelf op te nemen. Na nog een keer ‘Heartbreak Hill’ is dan eindelijk het parc ferme daar! Ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik mag gaan hardlopen. Snel -weer met een enorme loopronde- mijn fiets ophangen, tasje met loopschoenen pakken, alles eruit kieperen, helm in de tas, bodywarmer uit en in de tas, sokken aan, hardloopschoenen aan en gaan! Ik klok de eerste loopronde van 10,5 in 58minuten. Dat is heel goed! Het voelt ook wel alsof ik dit een hele tijd kan gaan volhouden. Martijn is blij verrast mij zo goed te zien lopen. Hij doorkruist het hele loopparcours en rent stukjes mee. Mijn vader zit steeds op twee dezelfde plekjes met groot geduld te wachten. In loopronde twee zakt het tempo al iets…en bij 25/26km is het gedaan. Mijn onderrug, buik en voeten doen zeer, ik heb trek -ondanks dat ik goed gegeten en gedronken heb-, en de energie is toch op. Bij Martijn wissel ik mijn schoenen om voor een ander paar. Dat helpt tegen de zere voeten.


Nu komt het woord van Mariska Kramer van pas: Sjoggelen, een mix van sjokken, joggen en wandelen. Ik sjoggel van kilometer naar kilometer. Ik verzamel bandje na bandje. Bij vier bandjes mag je finishen. Ergens in loopronde drie krijg ik nog een opleving. Ik besef me dat ik de finish gewoon weer ga halen en word even emotioneel. Ik kan mij, tegen mijn eigen zin in, afsluiten van de buitenwereld en kan weer een redelijke looppas inzetten. Door de onwijze aanmoedigingen (Pink Lady, you can do it, you look fit (tja..ik teken niet zo snel) we’re proud, hejaheja hoppa hoppa, etc) en het horen van mijn naam, raak ik uit die concentratie. Ik wil er toch op reageren!

En dan opeens…bordje kilometer 9 weer. Nog maar 1,5kilometer naar de finish! Ik kan blijven joggen en het publiek wordt helemaal enthousiast! En hoe blijer ik word, hoe harder zij juichen. Mijn feestje duurt dus lekker lang! Voor de finish weer een kus voor Martijn, wat een topcoach is hij geweest vandaag, armen de lucht in en met de grootste lach die ik nog in mij heb passeer ik de finish!! 

Ik heb het weer gehaald!! Eventjes komen er tranen van blijdschap.
Na de finish verheug ik mij op het beloofde walhalla Ironman finish gebied. Valt dat even tegen… Ik eet met moeite een sandwich weg en een appeltje. Douche en zoek snel mijn vader en Martijn op. Samen blijven we tot we de laatste finisher kunnen toejuichen. 

De dag erna heb ik uiteraard spierpijn, maar ik hoef niet achterste voren de trap af. We besluiten naar de prijsuitreiking te gaan. Ik ben ook wel benieuwd hoe zo’n slot verdeling voor het WK Ironman op Hawaii gaat. Daar loopt een jongen op mij af met de vraag of ik de Pink Ironlady ben. Haha, wat grappig! Hij meldt mij dat hij heel veel bewondering heeft voor mij en schudt mij de hand. Ik herken hem. Hij heeft mij steeds heel hard staan aanmoedigen. Onwijs leuk om hem nog te kunnen bedanken! 
Na de prijsuitreiking gaan we Zürich City nog wat bekijken. Heel goed idee met een centrum op heuvels 😉 We kopen een ijsje wat €4,- kost per bolletje en genieten nog van onze laatste dag vakantie voor we dinsdag weer naar huis gaan.
Zürich stad..heuvels!
Nu ben ik vooral moe. Ik kan de hele dag wel slapen. Helaas kan dat niet…want ik ben gewoon weer aan het werk! Ik ben onder de indruk van alle succeswensen voor de wedstrijd, de aanmoedigingen tijdens de wedstrijd en alle felicitaties na de wedstrijd. 

Ontzettend bedankt allemaal!

Ooit…als ik later groot ben…hoop ik een hele triathlon te mogen doen waarbij ik de kracht die ik in mij heb om mag zetten in snelheid op de fiets en een marathon al hardlopend te kunnen volbrengen. Dat alle puzzelstukjes een keer op hun plaats vallen. Voor nu blijft dat een droom en ga ik eerst goed herstellen. Mijn plannen voor de rest van het seizoen? Geen idee! 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *