Een weekend van uitersten

Op zaterdag 5 juli de halve triathlon van Didam en op zondag 6 juli de 1/16e Vrouwentriathlon; een weekend van uitersten…
 
De bedoeling was zaterdag een goede trainingswedstrijd als voorbereiding op de Ironman Zürich en zondag een hersteltraining als cheerleader voor Margriet. Zaterdag zou wat intensief mogen voelen, zondag easy. Het liep een beetje anders…


Zaterdag om 5:00 gaat de wekker. Ik heb op vrijdag alles al ingepakt en klaargezet, dus waarom de wekker zo vroeg? Ik kon mij nog best drie keer omdraaien… Iets over 6 in de auto en om 7:15 parkeerde ik de auto in Didam. Zonder mijn grootste fan, want Martijn fietst de officiële Marmotte tocht in Frankrijk (174km, 68 klimkilometers en 5000 hoogtemeters). Het was al lekker druk in en om het parcfermé. Na het klaarzetten van alle spulletjes loop ik naar de start met Sonja. Een prima vervanger voor het dichtmaken van mijn wetsuit, want niemand kan dat zo goed als Martijn 😉 

Na heel kort ingezwommen te hebben en een strenge preek aan alle deelnemers over stayeren, mogen we eindelijk starten. Yihaaa! Zie ik nou Hanneke de Boer voor me? Zo lang mogelijk bijblijven maar! Helaas kom ik in gevecht met een meneer. Ik probeer in een rechte lijn achter voeten aan te zwemmen. Deze meneer duwt mij steeds weg naar het midden, zonder zelf achter de voeten te gaan liggen… Na een paar duwen terug gegeven te hebben, een ‘Sodemieter toch eens op’ -ik ben niet heel snel grofgebekt…maar dit was echt heeeeel irritant- en een halve ronde verder kies ik eieren voor mijn geld, doe drie slagen schoolslag en ga aan de andere kant deze meneer voorbij… Hij zakte vrijwel meteen af en de benen voor mij zwemmen steeds verderweg. In Zürich toch maar brutaler zijn. 

Eenmaal op de fiets gaat het de eerste ronde wel goed. Ik rij zo’n 35km/u gemiddeld. De benen voelen aardig goed, de hartslag is ook goed. In de tweede ronde komen die zere bovenbenen weer opzetten, waar ik al een paar weken last van heb. Ik negeer ze, maar het valt niet te negeren; ik val compleet stil en mijn hartslag daalt als een tierelier. De derde ronde wordt een enorm gevecht met mezelf. 

Foto: Sonja Jaarsveld
Negatieve en positieve gedachten wisselen elkaar af…en dat in maar tweeëneenhalf uur. ‘Dit vind ik niet leuk zo, zo haal ik nooit de finish in Zürich, ach kom op je fietst nog, je ligt nog lang geen laatste, het is een goede training!’ Ondertussen ook flink overleg met mezelf. Wat ga ik doen…stoppen en spierpijn beperken of doorrijden met een rondje lopen om de overgang nog eens te voelen? Ik besluit te kiezen voor het laatste. Schakel naar het kleine blad en probeer zonder al te veel kracht door te fietsen tegen de wind in. Heuh? Haal ik nu een groepje stayerende mannen in? Ik sta dus niet stil! 

Foto: Studio de Raaf
Eindelijk bij de wisselzone aangekomen, neem ik even de tijd om rustig de loopschoenen aan te doen. De eerste passen voelen even raar en gek. Maar ik weet dat dit over gaat. Het lopen gaat in een best lekker marathon tempo. Elke 5km pak ik een gel aan van Fiona en mijn moeder, waarvoor dank! Zo tik ik toch in heerlijke regen 8 looprondes af binnen de twee uur. Ik ben, qua hartslag, niet diep gegaan. Dat voel ik ook, heel moe ben ik niet. 

Ik heb van vandaag maar weer eens geleerd dat er na moeilijke momenten ook weer makkelijkere komen. Doorgaan loont.


Zondag gaat de wekker ook weer op tijd. Ik moet namelijk droge spulletjes bij elkaar zoeken voor de 1/16e triathlon, for women only. Cheerleaden zou het doel worden vandaag, voor mij een hersteltraining. Helaas konden twee meiden uit het cheerlead-team niet meedoen en was het hele idee een beetje weg. 
Zaterdagavond al met Margriet overlegd of ze het erg zou vinden als ik voor mijn eigen kans zou gaan. Dat vond ze goed. Ik heb getwijfeld tot vlak voor de start… Zou het heel slim zijn? 

Uiteindelijk mijn spullen klaargezet voor een snelle wedstrijd (andere schoenen, geen sokken, geen bodywarmertje, schoenen op de pedalen). Na te vroeg ingezwommen te hebben, stond ik klappertandend en rillend te wachten op het startschot. Kakelende dames om mij heen, gezellig hoor! Na het startschot zwem ik hard weg. Deze zwemdiesel kan steeds beter hard beginnen. Bij de eerste boei zwem ik al alleen. Gaaf! Op kop van een wedstrijd en een ‘erehaag’ van juichende mensen bij het verlaten van het water. 

Foto: Henk Hijdra
Snel de fiets op…en bij de eerste bocht rij ik -nadat ik vroeg of ik rechtdoor moest- rechtdoor in plaats van rechtsaf. Foutje… Ook waren de vrijwilligers nog niet klaar met de pijlen op de weg stoepkrijten. Haha, grappig! Een motor rijdt voor mij uit, kan ik toch ook eens voordeel halen uit een voorrijder. In de bochten haalde ik de motor steeds bij, verder reed hij keurig op 12meter of meer afstand. 
Na een kilometer of 9 haalt de nummer twee mij in. Ik verlies haar niet meer uit het oog. Echter kan ik het gaatje niet dichtlopen…ik voelde toch de halve triathlon van de dag ervoor in mijn lijf. Niet zozeer in mijn benen als wel in mijn longen. Ik hoor van iemand dat nummer drie ver genoeg (wat is genoeg?) achter mij loopt en doe een tandje terug. Ik ben blij dat ik als tweede mag finishen. 

Foto: Henk Hijdra
Ik hijg uit en drink snel wat. Snel kijken of Margriet er al aan komt. We, Margriet, een vriendin van Margriet en ik, lopen haar laatste ronde samen. Ze is in jubelstemming, erg leuk om dat mee te maken. Superknap van haar dat ze deze triathlon volbrengt!!

Of het heel verstandig is geweest wat ik in het weekend gedaan heb weet ik niet. Ik ben nu behoorlijk verkouden en ben aan het hoesten. Ik zal nooit weten of dat ook gekomen was als ik zondag rustig aan gedaan had. Ik had al een snotneus en een aft voor zaterdag. Het was wel heel erg leuk; dat is ook wat waard!

Foto: Nienke Willemsen




Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *