Zwemloop Almere

                             

‘Pets, knal, pok!’ Zo ging het hele zwemonderdeel bij de zwemloop van het Almeers Triathlon Circuit.  Mijn bril is drie keer van zijn plek geweest en drie keer moest ik even stoppen om het water uit mijn bril te halen. Vechten met de mannen! Ik had een fijne voorzwemmer, bedankt Jan!, alleen had Jan niet zo’n haast om het water uit te komen. Ik heb hem een kontje gegeven trap op 😉

Wetsuit uit. Sokken en schoenen aan. Dat is niet zo’n snelle wissel, maar met het oog op de halve triathlon in Didam volgende week wel slim. Ik wilde blaren voorkomen. Heel snel  hoefde vandaag ook niet.

Genieten met een hoofdletter G is het doel vandaag. Vorige week in Stein gezwommen (1,9km) en gefietst (86km), Kjille nam het loop onderdeel voor haar rekening. Met name het fietsen ging zo slecht dat al het vertrouwen en plezier ergens op de klinkertjes van de Maasberg achtergebleven waren. Daar doe ik deze sport niet voor! Ik kan goed zwemmen, ik kan redelijk fietsen en tja…ik ren niet zo snel.
Ik leg de lat soms zo verschrikkelijk hoog voor mezelf dat de prestatie en klassering ten op zichtte van anderen belangrijker wordt dan het plezier…
Vervolgens knijpen alle bloedvaten samen, loop ik met een knoop in mijn buik rond en slaap ik de nacht niet voor de volgende wedstrijd. En dat om iets wat ik LEUK vind om te doen!? Zonde toch?

Als ik heel diep in mijn hart kijk dan boeit die tijd mij niet zo erg. Ik hoef niet persé elke keer persoonlijke records te halen. Anderen mogen sneller zijn dan ik. Plezier en mijn eigen voldoening halen uit het trainen en de wedstrijden vind ik veel belangrijker. Mezelf even terugfluiten en dankbaar zijn dat ik dit allemaal kan en mag. F*ck de tijd! Ik zie wel wat er in Zürich op de klok staat. Die PR is leuk meegenomen, maar genieten van wat ik doe is vele malen belangrijker.

Oké, terug naar de zwemloop…

Sokken en schoenen aan en lekker lopen. Eigenlijk ging het ook wel lekker. De eerste twee rondes voelden wat onaangenaam. Ik moest blijkbaar nog wat in mijn duurritme komen. Een, gevoelsmatig, tempo wat ik langere tijd vol kan houden. De vier rondjes gingen snel voorbij. Helemaal leuk dat ik dan op de finishstreep drie minuten sneller bleek te zijn dan vorig jaar 🙂

Voor de start wist ik al dat ik ‘alleen’ maar hoefde te finishen om derde te worden in het totaalklassement dames senioren van het ATC . Vorig jaar won ik met een half uur voorsprong op nummer twee. Dat voelde toch een beetje gek. Derde worden met een paar minuten achterstand voelt toch een stuk beter!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *