Ik zit niet stil!

Hoewel ik soms heel lui kan zijn…zoals nu hang ik in pyjama nog op de bank, zit ik zeker niet stil!

Sinds het trainingsweekend ben ik lekker aan het trainen. Je kon in mijn vorige blog lezen wat ik zo ongeveer train in een week. De ene week wat meer, de andere week wat minder en na drie weken altijd een rustweek.

Tijdrit
De eerste test was de tijdrit van het Almeers Triathlon Circuit op 6 april. Zonder rust van te voren; de dag ervoor had ik een koppeltraining (fietsen-lopen-fietsen-lopen-etc.) met mijn Eredivisie team èn ik liep in de avond nog een duurloop van ruim 2 uur.
’s Ochtends reed ik een tijdrit over 42km. Ik ben er op de fiets heen gegaan, zodat ik goed warm aan de start zou verschijnen… De warmte verdween als regen voor de zon. Een fikse regenbui gecombineerd met wind maakte dat ik rillend en met blauwe benen aan de start stond. En door de regen lag er een centimeter water op het fietspad. Fijn, voor zo’n bochtenheld als ik 😉 Toch maar proberen om zo hard mogelijk te fietsen, dan word ik in elk geval weer warm! Ik ben er vaak heel goed in om iets wat best goed ging, achteraf negatief te praten door mijn eigen onzekerheid. Nu besef ik me dat ik helemaal niets klagen heb. Ik kan ‘gewoon’ sporten en het was leuk!

Na de individuele tijdrit ben ik naar huis gefietst. Snel onder een warme douche en droge kleren aan. Vervolgens de fiets op de auto en terug voor ronde 2: de teamtijdrit over 21 kilometer samen met de meiden van het Challenge-TVA Eredivisie team. We zagen dit als een uitgelezen kans om eens goed met elkaar te leren communiceren op de fiets. Drie van de vier hadden in de ochtend al gereden. Vanaf het begin hebben we goed geschreeuwd naar elkaar op de fiets; Op elkaar wachten en aanwijzingen geven waar iemand het beste kon rijden om uit de wind te zijn. Laura had in de ochtend zo goed gereden, dat er niet veel energie meer in haar benen zat. Na tig ‘ík wil niet opgeven’-pogingen, moest ze ons toch laten gaan. Vervolgens kreeg ik het erg zwaar. Kop over nemen zat er niet meer in. Kim en Anke hebben zich opgeofferd, waarbij Anke de laatste kilometers op kop, tegen de wind in, de kar voortgetrokken heeft. Het was een geslaagde training!

Heuvels trainen
Heuvels op fietsen is niet mijn sterkste punt. Het fietsparcours van de Ironman Zürich bevat toch wel wat heuvels en een paar stevige klimmen. Dit jaar wil ik er beter op voorbereid zijn dan vorig jaar voor de Challenge Roth. Ik heb inmiddels al heel wat toertochten gereden rondom de Veluwe en de Posbank. Ik vind het leuk om te merken dat het klimmen mij steeds beter af gaat! Vooral de verbaasde blikken van sommige mannen als je ze dan weer inhaalt. Haha!
Nu nog die techniek overbrengen op de tijdritfiets. De komende tijd dus heuveltoertochten op de tijdritfiets rijden, met als gevolg dat ik niet in groepjes mee kan rijden. Rijden op een tijdritfiets in een peleton is vragen om problemen namelijk. Alleen fietsen vind ik ook niet zo erg. En in de wedstrijd moet ik toch ook alleen fietsen! Mijn langste training tot nu toe is een ronde Markermeer geweest; alleen. Prachtig zonnig weer, een lekker windje en op een gestaag tempo doorrijden. Van zulke trainingen word ik blij!

Natuurmarathon Lelystad
Ik heb gisteren mijn leukste duurtraining ooit gedaan! Marleen vroeg aan mij of ik met haar de Natuurmarathon Lelystad wilde lopen, daar haar man geblesseerd was geraakt. ‘Uhm..ik? Jullie rennen zo snel!’, was mijn eerste reactie. Gelukkig kon Marleen mij overtuigen. Tijd speelde geen rol, voor haar zou het voorlopig het laatste evenement zijn waar ze aan mee zou gaan doen in verband met een derde kindje op komst. Meedoen zou voor mij een mooie lange duurloop betekenen mèt verzorging onderweg. Ik heb er geen spijt van gekregen! Marleen en ik hadden afgesproken dat ik de eerste 2u15 zou lopen en dat zij de marathon zou volbrengen. Wat heb ik lekker gelopen. Ik liep in een rustige hartslagzone een PR op mijn halve marathon (die ik één keer liep in de Ironman Antwerp 70.3). Kon goed testen of ik de gels van Powerbar verdraag en ik kon genoeg voeding tot mij nemen. Een lange duurloop alleen is toch altijd wat prutsen met flesjes. Na 24 kilometer hebben we gewisseld en mocht ik Marleen coachen tijdens haar afsluitende marathon. Ik heb er van genoten!

Gek doen?
Af en toe doe ik ook weleens dingen buiten het schema om. Zo’n schema is geen must, maar vooral een leidraad voor mij. Zo had ik, volgens het schema, vanmorgen ‘moeten’ zwemmen. Echter hakt een weekend heuveltoertocht van 110 kilometer en een 24 kilometer lopen er toch meer in dan ik zou willen. Het beste is dan om toe te geven aan die moeheid en aan te passen aan wat mijn lijf vraagt; Rust. Vanmiddag dus heeeeeel rustig fietsen in plaats van de training op hoog tempo bij de club.

Maar, niet doen wat op je schema staat, kan ook de andere kant op. Waarom? Gewoon omdat ik het kan! Ik wil er van genieten!
Vorige week werd de Sijsjesberg (50m buitenbad) geopend met de traditionele 100×100. Ik had me twee dagen van te voren opgegeven voor 100×100. Met het idee dat ik na 50x wel kon stoppen, wilde ik in de 1’50 groep starten. Tja…zo’n muizig stemmetje zei dat ik elke 1’40, met wetsuit en een 50m-bad toch niet zou kunnen. Uitgenodigd door een baangenoot ben ik toch begonnen in de 1’40 baan. Wat bleek…en wat ik stiekem ook wel wist, ik hield het makkelijk vol! Uiteindelijk vond ik het na 80 keer wel genoeg.

Genoeg geluierd op de bank! Tijd om iets te gaan doen. Tot de volgende blog!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *