Ik kan meer dan ik denk!

Ergens in januari ontvang ik de nieuwsbrief van PosiTri. Met daarin een uitnodiging voor het trainingsweekend in maart. Ik meld dat ik niet mee ga. De voornaamste reden is dat ik bang ben de langzaamste te zijn en dat iedereen steeds op mij moet wachten…onzekerheid ten top!


Mijn nieuwsgierigheid is toch wel gewekt. Trainen in een groep betekent ook dat je aan elkaar kunt optrekken en van elkaar kunt leren. Na wat heen en weer mailen met Merijn, die uiteraard niks prijs geeft over de inhoud van het weekend, besluit ik het een kans te geven en toch mee te gaan. Soms is het goed om buiten je comfortzone te gaan en de uitdaging er in te zien.

Op vrijdagmiddag 15:00 worden we verwacht op een prachtige locatie in Holten. De eerste fietstraining start om 15:30. Door allerlei zaken die op mijn werk afgerond moeten worden, ben ik er ‘pas’ om 16:00. Shit, eerste training gemist. De groep komt terug van het fietsen en ik laat me meteen imponeren door een dame met een mooi fietstenuetje aan. Ze heeft prachtige fiets met dito wielen. Ik word een beetje zenuwachtig. Mijn onzekerheid is even de baas. Waarom? Nuttig is het in elk geval niet; ik ben hier voor mezelf! Ik laat het los; ik ga me niet druk maken ‘over anderen’. Ik heb aan mezelf wel genoeg ๐Ÿ˜‰

Na het eten roept Merijn: “Jullie gaan nu omkleden en binnen 5 minuten staan jullie klaar in de gang!”. Het schijnt jammer te zijn dat er op dat moment geen foto gemaakt is van onze gezichten. Na 5 minuten stond iedereen ook daadwerkelijk omgekleed in de gang! Midnight Bootcamp! In een donker bos?! Eerst de warming-up van Tjardo…die zou zo in het leger aan de slag kunnen ๐Ÿ˜‰ Ondertussen ontwaakt er een kampvuur in het bos. Rondom het kampvuur zijn bosuballen, zandzakken, ballen, matjes en pionnen neergelegd. Onze buik-, been-, arm- en rugspieren krijgen er goed van langs. Dat zal wel spierpijn worden morgen!

Zaterdagochtend hoor ik gepiep en gekraak om mij heen. Behalve een beetje zere quadriceps, heb ik eigenlijk nergens last van. Hebben al die rompoefeningen van de laatste tijd toch hun vruchten afgeworpen ๐Ÿ˜‰

Door een lichte kuitblessure doe ik niet mee met de pre-ontbijt looptraining. Mijn loopminuten bewaar ik liever voor de koppeltraining die na het ontbijt start. Eerst gaan we een uur (dat werd wat langer) infietsen. Waarbij we onderweg nog een heuvel een paar keer op en af mochten fietsen. Overigens…de groep heeft toen op mij moeten wachten. Ik ging voor de 5e ronde…en niet gezien dat de rest al gestopt was!

De koppeltraining bestond uit 7,5km fietsen en 1km lopen; steeds een hartslagzone hoger. En dat 4x. Ik spreek af met Laura om de koppel samen te doen. Wij zitten bij elkaar in het Eredivisie team van TVA. Dit is een mooie gelegenheid om het stayeren te oefenen en elkaar te helpen bij het lopen. Na de derde keer zijn we best moe. Ik laat me niet kennen en, samen met Laura, nemen we Tjarda een ronde mee, die eigenlijk wilde stoppen. “Zullen we de laatste km rustig lopen?” Uhm..tja…ik had opeens het wedstrijdgevoel te pakken en met mijn ogen op Laura’s rug gepriemd rennen we een snelle kilometer! Het voelt niet fijn qua hartslag en ademhaling, maar toch is het gaaf! Ik ben de baas over mijn moeie benen. Bedankt Laura voor de samenwerking!

Na de lunch hebben we rust. Lekker hoor, zo’n middagdutje. Om 15:00 staan we klaar voor een duurloop. Ik besluit mee te doen, maar wel korter en zonder pijn. 40 minuten. Prima! Als toetje hebben we in de avond nog een zwemtraining. Voldaan kruip ik mijn bed in.

Zondagochtend mogen we een beetje uitslapen, daar we pas 9:00 op de fiets hoeven te stappen. 4 Uur op en rond de Sallandse Heuvelrug staat er op het programma. Merijn had het zo bedacht dat we steeds van plek naar plek fietsten en daar een opdracht kregen. Die opdrachten bestonden vooral uit tig-keer een heuvel op en af fietsen in je eigen tempo. Wauw, wat heb ik goede benen vandaag! Ik fiets er lekker op los! Heerlijk! Volgens mij heb ik de hele weg met een grote grijns in de rondte gereden. Tijdens die tocht ben ik wel wat grenzen over gegaan en heb ik mezelf mentaal gepijnigd. Mijn benen stonden regelmatig in de fik en dan toch een tandje erbij en door blijven duwen… Tot die boom…en als ik dan bij ‘die boom’ was, weer een ander punt bedenken tot waar ik door ging fietsen. Uiteindelijk reed ik dan de hele weg buiten mijn comfortzone. En wat naar boven gaat…gaat ook weer naar bedenen! Sjoefff!!! Heerlijk afdalen!

Nadat alle spullen weer in de tassen zijn beland en een groepsfoto stap ik met een voldaan gevoel in de auto. Verbaasd over mijn eigen kunnen sluit ik het weekend af. Op naar de eerste wedstrijd: de tijdrit van het Almeers Triathlon Circuit!  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *