Doe dát wat jou echt blij maakt

Moe word ik er van. Altijd maar dat ‘opbieden’ tegen elkaar. Als je 100 kilometer gaat mountainbiken ben je een held, doe je een kortere afstand dan wordt er geroepen dat je met de ‘softies’ mee kunt. Ik voelde mij bijna verplicht om mee te gaan èn de lange afstand te doen om ‘niet onder te doen’ voor de rest. 

Recent stond op een triathlonforum dat een aantal mensen een shirt hadden laten bedrukken. Ik weet niet meer wat er letterlijk stond maar de strekking was: “Oh you ran a marathon? That’s cute! I am a triathlete’. Is een triatleet beter dan een hardloper omdat de triatleet meer doet? Ik vind het knap als iemand besluit te gaan sporten en dan bijvoorbeeld een eerste 5 kilometer volbrengt! ‘Leuk’ wanneer iemand met zo’n shirt voorbij komt…

Laatst plaatste ik een oproepje dat ik een loopster zoek voor de halve triathlon in Stein (nog steeds overigens!) en iemand vroeg of haar tijd wel snel genoeg was. Ik was daar verbaasd over. Ik ben allang blij dat iemand wil lopen, al doe je er 3 uur over. Ik wil graag de heuvels trainen op de fiets en ik hou van een stuk zwemmen. Wat is er leuker om dat te doen met aanmoedigingen tijdens een triathlon!

Ik zwem graag lange afstanden en zie de uitdaging in 100×100 meter of een keer een 8 kilometer openwater-wedstrijd zwemmen. Omdat ik er blij van word. Omdat jij 500 meter zwemt, ben jij dan minder dan ik? Nee, hoezo?! Ik weet niet waarom jij 500 meter zwemt. Misschien heb je wel een hekel aan lange afstanden zwemmen of heb je een blessure of ben je watervrees aan het overwinnen of…? Ik kan niet invullen voor een ander waar zijn of haar uitdaging ligt.

Waar komt het toch vandaan dat meer en sneller vaak doen overkomen alsof dat beter is? Iedereen zoekt zijn of haar uitdaging en in wat anders; Iedereen heeft in iets anders plezier.

Ik word er echt niet vrolijk van om 100 kilometer offroad te fietsen, dus doe ik dat nu nog niet. Laat mij maar lekker 100 kilometer over het asfalt dwalen. Ben ik dan minder dan de rest? Ik vind van niet. Voor mij ligt de uitdaging niet in met angst en beven op de mountainbike te zitten of om uit alle macht iedereen proberen bij te houden. Voor mij ligt mijn uitdaging in de mentale oefening die ik krijg door alleen die 100 kilometer te rijden. Ik word blij van de wind door mijn haar, van de stilte om mij heen. Maar ik kan me ook voorstellen dat sommigen competitie en/of beloning nodig hebben om zichzelf tot het uiterste te kunnen drijven. Iedereen is daar anders in.

Ik vind het best moeilijk: Doen wat ik leuk vind en waar ik energie van krijg, zonder mij iets aan te trekken van anderen. Voor mij ben je een held als je dat kunt en kiest voor jezelf. Of dat nu 1 kilometer wandelen is of een offroad trail run van 100 kilometer; who cares. Als JIJ er maar blij van wordt. Troef elkaar daarin niet af…geef een ander niet het gevoel dat je beter bent door sneller of langer te sporten.

Laat elkaar in elkaars waarde, beleef plezier aan je eigen uitdagingen en geniet van die van anderen.

Veel sportplezier!

2 reacties

  1. Helemaal met je eens! Iedereen heeft ander niveau en het maakt niet uit hoeveel km en hoe snel het is. Idd ieder heeft zijn eigen uitdaging. En dat maakt je niet beter of slechter.

Laat een reactie achter aan Vera Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *