Provinciaaltje

Geschreven door Mariska

De zin is eens blijven hangen, want hoe ver ik ook vloog, de waarheid en de koe waren voor mij onontkoombaar. Dat je het meisje wel uit het dorp, maar het dorp niet uit het meisje kon halen. Zet me in New York of Amsterdam, en ik krijg spontaan gilneigingen en de Spaanse Benauwdheid. Wat zoekt iedereen daar bij elkaar, behalve herrie en hipheid? Proud to be a provinciaal, dan maar geen kerel met een baard of meedoen met de leukste bakfiets.

https://www.youtube.com/watch?v=mEShqPJ0Rl8

Na jaren in een grotere plaats te hebben gewoond, merkten manlief en ik op dat drukte om ons heen te veel onder de huid kroop. Er was geen ontkomen aan, deze dorpskinders moesten terug naar een ergens met schaarse bebouwing met stilte er om heen.

Zo gezegd, zo verhuisd.

De volslagen verschimmelde keuken en de rioolverzakking waren prima redenen om nu en dan rechtsomkeerd het huis uit te rennen om het bos te omarmen. En de eerstvolgende 20 kilometer echt niet terug te komen. Niet in de laatste plaats wegens een kleine verdwaling of verwondering, want ach, het volgende paadje was ook al zo prachtig, de hei blonk in de late zon en bij een boom verderop leek het nog schitterender te worden.

Ergens afgelopen week voor de dag verdween bedacht ik dat een loopje nog een plan zou zijn. De weilanden gaven licht door de sneeuw en de eerste sterren zwegen me tegemoet. Terwijl ik naar niets luisterde, me alleen waande en bedacht dat nog nul auto’s, fietsers of wandelaars de afgelopen 20 minuten gepasseerd waren, voelde ik de heerlijkheid van terug op het dorp.

De avond kwam, de stilte bleef.
Dag Licht.
Tot morgen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *