Age is just a number

12400799_991636730902598_2013799922784205811_n‘Jeetje, doe jij op jouw leeftijd triathlon?’ regelmatig krijgt Geziena deze vraag. Soms volgt daarna een vraag in de trant van ‘wat heb je gedaan om zo gestraft te worden?’
Uiteraard is het geen straf, maar enorm veel plezier in de drie sporten van triathlon: zwemmen, fietsen èn hardlopen.
Geziena is 63 jaar en sinds 2006 aangestoken met het triathlonvirus. Sportspinsels was erg benieuwd naar haar verhaal. Hoe rol je op deze leeftijd nog de triathlon in? En hoe gaat het met herstel, uren trainen? Want dat is wat Geziena doet: uren trainen met heel erg veel plezier!

Dat ik op mijn 53e nog met triathlon zou beginnen is iets wat ik nooit voor mogelijk gehouden had. Ik ben, als oudste kind, in een gezin zonder sport opgegroeid. Zoals zoveel ouders in die tijd, deden mijn ouders niets aan sport. Mijn vader keek wel naar voetbal. In de winter zaten we in de weekenden van de schaatswedstrijden samen voor de tv om maar niets te missen van Ard en Keessie. Met het kladblok op schoot zaten we uit te rekenen hoeveel ze in de volgende rit moesten schaatsen. Tegenwoordig wordt dat allemaal direct in beeld gebracht.

Gymnastiek op school beperkte zich meestal tot trefbal of apenkooi. Later ben ik een tijdje bij een trimclubje geweest. Mijn moeder vond het vreselijk. “Denk aan je hart! Kijk uit voor je enkels! Stop maar hoor , ze hebben hem al!” Dat was natuurlijk niet echt motiverend. In de jaren die volgde trouwde ik, werden de kinderen geboren en werkte ik veel. Sporten deed ik niet.

Op latere leeftijd kreeg ik steeds meer last van mijn rug. Het bed uitkomen ’s ochtends werd steeds moeilijker en pijnlijker. Een scheefstaand stuitje bleek de oorzaak van deze klachten. Er werd een gipskorset aangeraden door de orthopedisch chirurg, maar ik mocht ook wel eerst een tijdje proberen om mijn spieren te trainen. Een korset van buik- en rugspieren is natuurlijk het allersterkst! Ik begon daarmee bij de fysio. Drie keer per week op een matje oefeningen doen. Na verloop van tijd mocht ik op de sportschool ook wat wandelen op de loopband en fietsen. Het wierp zijn vruchten af; de pijn werd minder en ik kon mij beter bewegen.

In de tussentijd was mijn man bij een hardloopgroep gegaan en kwam daar steeds enthousiast van thuis. Dat leek mij ook wel wat lekker buiten sporten. Dus hardloopschoenen gekocht en naar de training. Jeetje! Dat viel tegen! Hijgen en puffen. Ik had het idee dat het niemand moeite kostte. Iedereen liep zó makkelijk. Ik moest gelijk weer aan de gymlessen op school denken. Wanneer we voor straf een aantal rondjes moesten hardlopen.

Na de training vertelden de anderen dat het een zware training was. Dat is het zó zwaar had gehad was helemaal zo gek niet. Eigenlijk had ik best een voldaan gevoel toen ik naar huis ging. Daarna ben ik blijven hardlopen.

In 2004 ging mijn man Gerrit, samen met een vriend, de Ironman Frankfurt (Duitsland) doen. Dat was zó geweldig!!!!! Hij besloot in 2006 weer mee te doen. Omdat de fietstrainingen erg lang waren en hij lang van huis was stelde hij voor dat ik een tweedehands wielrenfiets zou kopen zodat ik mee kon. Wat moest ik daar aan wennen! Die ontzettend dunne bandjes en dat stuur zo laag. Gelukkig had ik niet die enge vastklikpedalen! Ik durfde mijn hand niet uit te steken bij bochten en als ik mijn bidon wilde pakken moest ik stoppen. Het mooie weer en een prachtige fietsroute zorgden er voor dat ik steeds meer kon genieten. Vanaf die dag fietsen we samen.
Aan een triathlon zou ik nooit aan beginnen. Ik vond het alleen leuk om de lange trainingen mee te fietsen.

Gerrit startte weer in Frankfurt en wederom was het een gigantische belevenis. Je zult maar over die rode loper naar de finish mogen lopen! Wat een feest! Geweldig om te doen toch? Om dat eens mee te mogen maken? Zou ik het misschien kunnen gaan proberen?

In 2007 sta ik aan de start en loop over de rode loper naar de finish!!!! Het gevoel wat je dan krijg is zó moeilijk te omschrijven. Het geeft nog steeds kippenvel als ik er aan denk. Vanaf dat moment ben ik besmet. Besmet met het triathlonvirus. Zowel in 2008 als 2011 finish ik bij de Ironman Frankfurt. Bij de laatste keer werd ik zelfs derde in mijn leeftijdscategorie. Hiervoor kreeg ik een mooi bokaal. Deze grote rode M-dot heeft dan ook een mooie plaats in de kamer gekregen.

DSC_LDL4090Mijn mooiste finish was toch wel in 2012. Daar deed ik mee in Almere met de hele triathlon. Onze kleinkinderen mochten het laatste stuk meelopen. Hand in hand kom ik met ze over de finish. Fantastisch!! De Ironman 70.3 Wiesbaden (2014) de half Challenge Almere (2015) finish ik met een grote glimlach. Helaas eindigde de Ironman 70.3 Luxemburg met een kapotte derailleurkabel. 

De afgelopen jaren ben ik over gestapt naar de halve triathlon. Ik ben werkzaam in een team in de wijkzorg. Tijdens vakanties vervangen wij elkaar. Dit betekent dat ik dan meer uren moet maken. Daarnaast merk ik dat bij het ouder worden het herstel wat langer duurt. Daarom staat in elk geval voor komend jaar weer de Ironman 70.3 Luxemburg op de planning. Als ik zonder stress aan de benodigde trainingsuren voor de hele kan komen, sluit ik niet uit dat ik komend seizoen weer aan de start sta voor een hele triathlon. 

Ik heb iemand die mijn trainingsschema’s schrijft. Lars (Karmelk) houdt rekening met mijn werk, rusttijden en belasting. Daarnaast kan ik voor advies altijd bij hem terecht. Vorige week bleek, bij de jaarlijkse inspanningstesten bij Lars, dat ik weer progressie gemaakt heb. Met name bij het fietsen.12717816_10153956471742959_1871794212350275786_n

Geweldig toch dat ik op mijn leeftijd nog vooruitgang kan boeken? Ik hoop dat ik nog heel wat jaren van de triathlon en het sporten mag genieten!

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *