Breek de dag, scheur je meniscus.

Geschreven door Mariska – Sinds ik inmiddels een haatverhouding met mijn rechterknie overweeg, verzon het onderdaan afgelopen weekend dat het wel weer lang genoeg geduurd had. En dan vooral het genot van lekker kunnen sporten. Uitklikken van m’n fietske had een hoog auw-gehalte: dat klopt normaal alleen als je daarbij meteen met je smoel op het asfalt klapt. Twee dagen verderop jankte het meer dan het liep toen de zaak daadwerkelijk offline ging. Huiswaarts vanuit het woud werd authentiek strompelend voltooid.

Ik kon nog wel meer janken en deed het ook.

Ik voelde me zowel intens oud als verraden. Dit lijf kon een hele triathlon doen, en nu potver binnen een jaar kreupelde het voor nummer drie op rij terug op krukken door de keet. Argh!

Het ziekenhuisabonnement werd terug uit de lade gefrutseld. Aan de tafel bij die vriendelijke, resolute man met witte jas had ik zo’n enorme zin om even lekker met mijn hoofd op de tafel te bonken. Omdat ik er geen zin in had, maar dat deed er niet toe. Omdat ik graag had gehoord dat het morgen weer over was, hier een pepermuntje tegen de pijn. Klaar. Maar dat was niet zo. Omdat ik toetergaar word van het idee de komende weken niet lopenfietsenzwetenhartslagindeorensnottegendewangen, daarom.

De baliemevrouw stopte me de papieren toe, “u wordt snel geholpen hoor, u heeft een slotknie.” Welnee. Ik heb een rotknie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *