Trek

Geschreven door Mariska – Achttien zijn is voor een poes best ouderdom. Onze witte diva draagt haar jaren met waardigheid en de broek aan. De mannen in haar domein wegen ruimschoots meer kat dan zij, maar als mevrouw het zat is, dan zit er een genagelde poot in de vacht van de heren. Mevrouw is de baas en laat niet met zich stoeien.

Poes is bijna net zo oud als mijn meest bejaarde racefiets, en net als dat brik gaat poes mee verhuizen naar de Verenigde Staten deze zomer. Had ik mijn “Trekkie” nèt terug de oceaan over, breng ik ‘m terug naar het land van herkomst. De afgelopen jaren stond hij, na een aantal jaren dienst als wedstrijdfiets, gedegradeerd als afragbak bij vrienden in Kentucky. Had ik een wedstrijd overzee, dan stond mijn trainingsgerei klaar in deze uitvalsbasis. Geen gedoe met je een hernia slepen aan een fietskoffer over vliegvelden. Heerlijk geregeld!

Manlief ging vorig jaar werken in Florida, en omdat elkaar zien best fijn is vloog ik hem achterna. Mijn Trek werd ergens in Kentucky gedropt bij de FedX en leefde een paar maanden gelukkig verder in de hitte van Tampa. Bij het afscheid van arbeid in de Sunshine State moest toch ook die fiets ergens naar toe. In een doos geprakt kon het ding mee in een container richting Nederland, en tadááá, een tweetal maanden later woonde Trek voor het eerst sinds jaren weer in Nederland.

Ik had ‘m best ingepakt kunnen laten staan, want amper uit het isolatieschuim en karton getrokken accepteerde manlief een baan. In Washington DC. Dus die fiets gaat terug de doos èn de container in. En poes, die zet ik er als bewaking naast.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *