Knipscheer tijdrit Almere 2016

Al enige jaren doe ik elk jaar mee met de langste afstand (42,8km) bij de tijdrit in Almere. Elk jaar zijn de omstandigheden anders. Dan waait het bijna niet en maak je je eigen tegenwind, de volgende keer waai je zowat uit je fietskleding. Vandaag valt het er tussen in. Het waait behoorlijk, maar niet zo hard als gister. Toen reed ik nog even een ommetje en waaide met zijwind bijna om. Ik ga op de fiets naar de start. Ik fiets op zo’n tempo dat mijn benen zeker weten daar niet al moe van worden.
En toch voel ik ze als ik een brug op rij. Balen. Afgelopen week had ik een soort ‘oververmoeidheidsaanval’. Dinsdagavond de hardlooptraining afgebroken. De dagen daarna meer rust genomen dan gepland. Misschien ben ik de afgelopen weken toch een beetje overmoedig geweest… Ik geniet er zo van. Dan is het zo moeilijk om met mooi weer niet een stuk extra te fietsen…

Na het ophalen van mijn startnummer fiets ik warm tot vlak voor de start. Mijn lijf heeft altijd wat tijd nodig om op gang te komen. Koud aan de start verschijnen is dan ook niet verstandig. Hoewel je daar misschien wel weer energie mee bespaard. Op het laatst besluit ik wat ik allemaal uittrek. Meer dan van te voren bedacht. Het is fris, maar ook weer niet echt koud. Dit jaar start ik niet volledig in roze. Er is een blauw streepje aan mijn fietsoutfit toegevoegd dankzij sportmassage Westenberg. Hij heeft mijn benen vrijdag nog gemasseerd. Zo’n ontspan momentje vind ik altijd erg fijn.

Terug naar de wedstrijd: Grom, mijn vermogensmeter doet het niet. Ik start het een paar keer opnieuw, maar helaas…de ene foutmelding na de andere. Dan maar zonder en op gevoel! Ook wel weer een uitdaging! Maar goed, als Ellen van Dijk dat kan…dan kan ik dat toch zeker ook? 😉

(Bron: www.joyridearnhem.nl)

Eigenlijk heb ik er niet zo’n zin in vandaag. Iets wat ik niet zo heel vaak heb. Maar niet starten wil ik ook niet, dus gewoon genieten en mijn best doen. Het is een mooie training! Als bijna laatste sluit ik aan in de rij om te starten. Voor ik het weet ben ik al aan de beurt. 3, 2, 1 GO! Ik begin voorzichtig. Geen idee wat mijn benen willen vandaag na zo’n week met verzuurde benen. De wind deert me niet. Ik schakel soepel, dankzij Vicoos, een tand zwaarder.  De eerste dame doemt al op in de verte. Erop en erover! Dat is nummer 1!
Ondertussen word ik ingehaald door de laatste dames die achter mij gestart zijn. Kanonnen…wat gaan zij hard! Onder andere Marti Valks (geboortejaar 1953!) en Mirjam Weerd razen mij voorbij. Die had ik al verwacht, dus niet getreurd. Het gaat bovenverwachting goed, maar echt pushen durf ik niet.

Ondertussen hangen de snottebellen aan mijn neus, terwijl ik niet echt aan het afzien ben. Waar toch elke keer dat snot vandaan komt tijdens het sporten…? In het begin doe ik nog moeite ze netjes af te vegen. Later laat ik het maar gewoon gaan. ‘Huh, druppels op mijn vizier? Regent het? Oh ja, de weg wordt nat!’ Ik ben zo geconcentreerd aan het rijden dat ik niet direct door had dat het een aantal keren geregend heeft. Focus heet dat, geloof ik. Ik raap dame na dame op. Nu snap ik wat mensen bedoelen met ‘pacman’ spelen op  het parcours. Hap, daar weer eentje!

Foto: Ingrid Hardorff fotografie
Foto: Ingrid Hardorff fotografie

Bij het ingaan van ronde twee steek ik een mini duimpje op naar Martijn. Hij viel goed op met mijn roze jasje aan. Haha! (‘Het was superkoud joh!’, was zijn commentaar.)
Ik besluit hard, maar gedoseerd, door te rijden tot de laatste bocht waar we de wind vol mee zouden hebben. Daar de gaskraan open tot aan de finish. Achteraf hoor ik dat de wind gedraaid is in de tweede en tevens laatste ronde. Ik dacht dat het aan mijn benen lag dat het niet meer voelde als wind mee 😉

Ik zie in de verte dame nummer 6 rijden die ik nog wel wil inhalen. Ik schakel een paar tanden bij en durf nu wel te gaan pushen. Tot mijn eigen verbazing lukt het ook nog. De benen protesteren, maar ze verzuren ook niet echt. ‘Doorduwen, push, push!’, roep ik tegen mezelf. Het werkt. Mijn hoofd is sterker dan mijn benen. Nu hangen er wel snottebellen van de inspanning uit mijn neus en kwijl langs mijn kin. Vanaf de laatste bocht tot aan de finish krijg ik mijn gemiddelde nog 0,3 km/u hoger. Dat had ik dus best eerder kunnen doen. Een 35km/u(+?) had er in gezeten?! Zo leer ik elke keer weer een beetje meer pushen en elk jaar word ik een beetje sterker. Gaaf! Hier geniet ik van. Zulke opstekers doen mij altijd erg goed.

Ik finish in in 1:14:15, met een gemiddelde van 34,6km/u over 42,8km. Sneller dan vorig jaar, onder (naar mijn idee) zwaardere omstandigheden. En op gevoel. Stiekem was dat ook best fijn.

Ik ga snel naar huis, douche, eet wat en ga weer terug naar het parcours. Daar heb ik nog foto’s gemaakt van de teamtijdrit. Al met al een geslaagde dag.

Tot volgend jaar!

(Uitgelichte foto: Christie Brouwer)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *