70.3 Ironman Kraichgau – Carlo

Dit is mijn tweede deelname aan deze race.  Vorig jaar deed ik voor het eerst mee in een “brandende” hel editie. Dit jaar waren de voorspellingen anders dan vorig jaar. Momenteel gaan grote delen van Europa gebukt onder hevige regenval.

Mijn wedstrijdprogramma op triathlon gebied is dit jaar vrij eenvoudig; slechts twee maal sta ik aan de start. De 70.3 in Kraichgau en minder dan een maand later bij de Ironman in Frankfurt. Andere wedstrijden op ultra loopgebied zijn de reden dat er simpelweg geen ruimte is voor meer triathlons. Misschien volgend jaar is eens beter kijken naar de planning. Triathlons zijn tenslotte wedstrijden die ik het liefste doe.

Kraichgau wordt elk jaar in eerste weekend van juni gehouden in een prachtig heuvelachtig gebied. Hier komt meteen ook het eerste probleem aan de orde. Mensen die mij een beetje kennen qua lichaamsbouw weten dat ik geen klimgeit ben op de fiets. Maar ondanks het voor mij behoorlijk zware parkoers besloot ik na vorig jaar toch weer in te schrijven voor deze editie. Dit deed ik ook omdat ik al was ingeschreven voor de Ironman in Frankfurt. Het zou dus een ideale testwedstrijd moeten worden.

De reis begon ik samen met m’n goede vriend Pascal Pulles. Hij deed vorig jaar de OD afstand in Kraichgau en zou dit jaar weer meedoen op deze afstand. Zaterdagmorgen vroeg op pad naar Helmond om Pascal op te pikken. Vanaf Helmond is het zo’n uur of 4 rijden. ’s Middags rond 14.00 uur komen we aan in Bad Schönborn. Hier konden we onze deelnamepakketten ophalen.

IMG_0083
Tijdens de wandeling over het evenemententerrein komen we tot de conclusie dat het er een beetje anders uitziet dan vorig jaar. Straks moeten we maar eens goed bekijken hoe eea moet werken. Eerst gaan we naar het meer om mijn fiets bij de bike check-in in te leveren. Deze triathlon is er een met twee transitie zone’s. Goed bij na denken, omdat je dus je spullen moet verdelen over twee tassen ipv alles bij je fiets te plaatsen. We moesten naast de fiets ook de bike bag en de running bag inleveren. De organisatie zou de running bag naar de tweede zone verplaatsen.

Het inchecken van de fiets was er eentje waar ik echt van stond te kijken. Er werd op geen enkele manier gecontroleerd of de remmen goed werkten of er geen open einden van het stuur waren bijvoorbeeld. Mijn helm werd niet gecontroleerd, eigenlijk werd het meeste aandacht besteed of ik mijn persoonlijke gegevens achterop mijn startnummer had ingevuld. Dit verbaasde mij best wel omdat ik dit jaar ook namens de NTB bij wedstrijden als official ga fungeren en we echt wel andere instructie hebben gekregen.

Mijn fiets mocht ik lekker dichtbij de uitgang van het parc fermé zetten dat was een mazzeltje dan hoef je immers niet lang met je fiets te lopen. Tassen opgehangen op de rekken en hop terug naar het event terrein voor de pasta party en de race briefing.

In de sporthal was de racebriefing waar we ondertussen konden genieten van de gebruikelijke pasta maaltijd. Op zich weinig nieuws omdat we ook vorig jaar hier geweest zijn. Tijdens de briefing kreeg ik ineens een lichte paniek aanval. Ineens begon ik te twijfelen of ik wel de juiste schoenen in de juiste tas had ingepakt. Wat kan je dan op zo’n moment? Snel pakte ik mijn telefoon en ging de foto’s van vanmiddag bekijken. Daar stonden de tassen gepakt bij mijn fiets. Op de bewuste blauwe bike bag zag ik een harde vorm afdruk en ging er vanuit dat die afdruk van de harde fietsschoenen moest zijn. Toch? Pfff zeker weten wist ik het echt niet. Nou ja ik zou morgenvroeg wel kijken, als het dus verkeerd zou zijn dan zou ik jammer genoeg niet hoeven starten, met loopschoenen op je look-pedalen in de bergen/heuvels is geen optie.

Raceday, zondagmorgen half 7 de wekker.

Het gebruikelijke ochtendritueel voor de wedstrijd speelt zich af. Binnen een uur zitten we in de auto op weg naar het meer. Mijn after race bag vul ik met mijn laatste spullen die ik bij me had en vanmiddag weer nodig zal hebben. Dit is echt allemaal prima georganiseerd.

We moeten nog een goed uur overbruggen tot ik mag starten in mijn agegroup. We zien de profs starten en zijn onder de indruk van de snelheden die deze dames en heren maken. Na de profs volgen de diverse agegroupen, per groep een andere kleur badmuts. Mijn groep had lichtgroen en de start was om 9:50 uur. Pascal en ik staan beetje te kletsen op het strandje totdat hij me opeens vraagt wanneer ik eindelijk het water in ga? Ik wijs naar de groep met blauwe badmutsen die voor de boog op het strand sta en zeg ik hoef nog niet. Pascal die wijst naar het water en zegt kijk daar eens, allemaal lichtgroene mutsen! Oeps ik schrok me half dood en trok m’n muts op en rende snel het water in, zwom snel naar de groep en zag dat er nog een man achter mij kwam dus was niet de enige suffie die dag. Net bij de laatste zwemmers aangekomen roept de starter nog 1 minuut tot de start. Oké, dan dat is nog eens een korte aanloop.

Snel daarna worden we dus weggeschoten door een kanonsschot. Al vrij snel kom ik een goed ritme en haal veel zwemmers in gedurende de 1900meter lange ronde. Vooraf had ik ingezet op een tijd tussen de 40 en 45 minuten omdat ik toch wat trainingsachterstand had. Begin april ben ik namelijk tijdens een loop gevallen en heb een breuk in mijn onderarm opgelopen.
IMG_0155

Maar het ging heerlijk en na 37 minuten en paar seconden sta ik weer op de kant en voel me prima. De wissel verloopt redelijk goed. Het eerste wat ik doe na het uittrekken van de wetsuit is een gelletje naar binnen proppen. Geleerd van de vorige editie. Snel naar de fiets, helm op en lopen naar de balk. Toen ik door het hek liep werd ik aangesproken door officials dat ik mijn wedstrijdnummer nog moest omdoen. Pfffff lekker bezig Pappot, het is niet je eerste wedstrijd toch?! Na wat gehannes en een keer of drie proberen krijg ik het verrekte nummerband eindelijk om en mag verder. Hop op weg naar 90km de heuvels op en af.

Het fietsparkoers is dus 90km en heeft 1000 hoogtemeters. Best veel als je woont op -6 meter en zelfs een stoeprand al hoog is. De eerst dertig kilometer gaan in 1h03m en dat voelt best goed. De tweede 30 gaan zo’n 2 a 3 minuten langzamer. Oké, geen man overboord, het gaat immers best lekker. Na zo’n 3 uur en 17 minuten kom ik aan bij wisselzone 2 en geef m’n fiets af en ga op zoek naar mijn running bag. Deze wissel gaat uiteraard sneller dan T1.

Het loopparkoers bestaat uit 3 ronden van 7 kilometer. Zoals altijd begin ik altijd te snel met het looponderdeel. Dit tempo kan ik natuurlijk niet volhouden. De temperatuur is inmiddels ook aardig gestegen. Tijdens mijn eerste ronde hoor ik een harde donderklap vlakbij en dat zet je toch wel even aan het denken. Onweer is tenslotte best link als je buiten in het veld loopt. Gelukkig zet het niet door en we hebben zelfs geen regen gehad. Per ronde waren 4 verzorgingsposten voorzien zodat je ruim voldoende eten en drinken en afkoelingsmogelijkheden had.

Ook het loopparkoers had hoogtemeters, 131 + en 131- in totaal. Niet heel veel maar toch je voelt het wel, elke ronde meer. Per ronde kregen we op kilometer punt 4 een gekleurd haarelastiek, na 3 verschillende elastieken mocht je finishen. Mijn doel was rond 2 uur maar al snel bleek dat niet haalbaar in deze race. Omdat het uiteindelijk ook een oefenwedstrijd voor Frankfurt was wilde ik ook niet te veel in het rood komen omdat herstel dan weer langer zou duren. Na 6 uur 22 minuten en 7seconden kom ik over de finish. Heerlijk gevoel omdat ik vooraf wegging met een tijd tussen de 6 en 6,5 uur. Vorig jaar 7 uur en 6minuten dus best een mooie verbetering al waren die omstandigheden beduidend zwaarder.

IMG_0185

Na de finish wordt je perfect opgevangen door de vrijwilligers die je volstoppen met eten en drinken. Heerlijk! Hier heb ik een uurtje zitten relaxen. Toen ben ik weer teruggegaan naar het loopparkoers waar ik mijn maatje Pascal zou binnenhalen. Ongeveer een minuut of tien stond ik daar toen ik hem zag aankomen ons nieuwe THP trisuit. Ik was een beetje verrast omdat hij al kwam en vroeg hem of hij nog een ronde moest. ‘Nee ik ben klaar!’, zei hij.  Snel rende ik naar de tribune waar ik een finishfoto kon maken van zijn finish. Prachtig precies op tijd was ik daar.

Na zijn finish hoorde ik van hem dat het zwemonderdeel op de OD was afgelast in verband met onweer (waarschijnlijk dezelfde klap die ik hoorde).  De deelnemers van de OD hebben dus een bike-run gedaan. De meeste deelnemers konden de keuze van de organisatie wel begrijpen maar een enkeling had er geen begrip voor wat onbegrijpelijk is omdat het gewoon onverantwoord zou zijn geweest.

The day after

Maandag de reisdag naar huis. We voelen uiteraard dat we iets hebben gedaan de benen zijn wat stijver dan gewoonlijk op een maandagmorgen. Maar gedurende de dag wordt het gevoel steeds beter en ondertussen kijken we alweer uit naar de volgende training.

Zelf heb ik wel het idee dat ik nog meer fietskilometers moet gaan maken voor Frankfurt. Loopkilometers zal ik sowieso meer gaan maken omdat ik later in juli nog een 100km ultraloop loop en eind augustus nog een 100mile ultra in Engeland heb gepland.

Concluderend kan ik zeggen dat het een supergezellig en geslaagd sportief weekend is geweest.  Frankfurt zal uiteraard stuk zwaarder worden maar ook daar heb ik veel vertrouwen in.

IMG_0170

 

 

 

 

1 reactie

  1. Beste Pascal,

    Blij dat ik je link heb gekregen, via Maryvonne van Sportspinsels.
    Mooi geschreven verhaal en altijd leerzaam, de persoonlijke ervaringen van anderen. Bedankt voor het delen en succes in Frankfurt. Mijn 1e 1/2 wordt 10 September in Almere!
    Groeten,
    Jan Zuidam

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *