Oostermeent triathlon Huizen

Een week na de Duin triathlon alweer een triathlon op het programma. Dit keer de kwart triathlon in Huizen. ‘Waarom doe je met de kwart mee en niet de Olympic Distance (OD)?’, is een vraag die ik vaak gesteld kreeg de afgelopen week. Want de OD heeft 1500 meter zwemmen en de kwart maar 1000 en zwemmen is mijn beste onderdeel. Het antwoord is heel simpel: de inschrijving van de OD was al vol, dus toen werd het de kwart.

Ik heb afgelopen week een erg drukke week gehad met mijn werk. Twee extra avonden aan het werk geweest hakken er wel in. Mede daardoor ook niet zo goed kunnen herstellen van de Duin triathlon. Maar wat maakt het uit. Ik ben gezond en kan lekker sporten, dus gewoon genieten!

Ik was al ruim op tijd aanwezig, daar Martijn mee deed met de OD. Mijn spullen lagen allemaal klaar en ik wilde zo’n 10 minuten gaan inzwemmen. Bij een kwart is het toch wel volle bak starten, dus een beetje warming up is dan wel prettig. Ik zet mijn badmuts op en deze scheurt in tweeën. Voor alles is een eerste keer. Snel naar de wedstrijdleider of ik dan een eigen badmuts op mag. ‘ Ja, als deze wit is’. Euhm, nee, die is roze. Gelukkig was dat ook wel goed. Na de zwemstart was ik, tot mijn eigen verbazing (en zie foto ;-)) goed weg. Helaas maakte ik een foutje door te vroeg te gaan dolfijnen…het was nog een beetje te ondiep! De meute liep langs en die kon ik vervolgens allemaal voorbij zwemmen. Doe mij maar een start vanuit het water.

Bij het verlaten van het water hoorde ik dat ik tweede dame lag. Cool! En zelfs derde overall! Helemaal gaaf! De eerste dame zat rustig op de grond haar sokken en fietsschoenen aan te trekken, dus ik zat als eerste op de fiets. Omdat we meteen de Stichtse brug op moeten fietsen, had ik mijn schoenen al in het parc-fermé aangetrokken. Klik, klik en lekker fietsen. Het is windstil en daardoor maak je je eigen tegenwind. Ik gedij beter bij iets zwaardere omstandigheden. De benen voelen niet super, maar ik doe mijn best.

Al snel haalt de tweede dame, en latere winnares Deborah, mij al in. Het duurt lang voordat de derde dame mij voorbij komt. Ondertussen rijden er groepen mij voorbij. Erg jammer. Ik word zelfs uitgenodigd om mee te gaan rijden! Wat ik uiteraard niet doe. Wel blijf ik een hele tijd achter een groep rijden op de toegestane afstand. Even heb ik zin om ze voorbij te rijden; een groep met vele mannen chicken met een roze fiets 😉 Maar ik besluit daar geen energie aan te verspillen.
Wanneer ik een jurylid gebaar of hij er iets aan gaat doen, krijg ik als reactie ‘dat ik niet zo moet wijzen’. Enerzijds maakt het mij niet uit dat anderen trots zijn op hun makkelijk verkregen fietstijd; ik sport immers voor mijzelf. Ik kan dan alleen niet meer enthousiast reageren op die mensen wanneer ze vol glorie het verhaal van hun race vertellen. Anderzijds doe ik een individuele sport, waarbij de regels zijn dat je niet mag stayeren (in elkaars wiel rijden – behalve bij wedstrijden waar dat wèl toegestaan is) en vind ik dat er eerlijk gestreden moet worden. Het zou toch wat zijn wanneer ik vierde word omdat een dame voor mij lekker gestayerd heeft en daardoor betere benen heeft voor het lopen?

Kortom: stayeren is valsspelen!
13427893_597163530447592_8812405137271066035_n

In de race zelf ben ik blij dat ik 33km/u gemiddeld fiets met powerloze benen vandaag. Toch een teken dat ik dit jaar weer vooruit gegaan ben. Achteraf gezien reed ik een stuk langzamer dan andere dames waarmee ik vaak een vergelijkbare fietstijd heb, dus ben ik toch iets teleurgesteld.
In het laatste stuk naar de wisselzone gaan de hemelsluizen open en in een stortbui met pijnlijke regen (hagel dus…) rij ik de atletiekbaan op.

Niet getreurd, ik lig nog steeds derde. Maar ik zie Yvette al aankomen en die loopt twintig keer sneller dan ik, dus mijn podiumplek is wederom bekeken 😉 Onderweg wordt er steeds geroepen dat ik derde lig, maar dat klopt niet helemaal. Ik lig vierde. Deborah was zo snel, dat veel mensen haar gemist hadden. Ik doe mijn best, maar mijn benen willen niet soepel lopen. Een hoge pasfrequentie lukt niet echt. Ik hoef niks te doen om te koelen, de regen doet haar werk.
Ik loop twee rondes door Huizen en voor ik het weet ben ik alweer klaar. Uiteindelijk finish ik als zesde. Één dame heb ik nog gezien, maar die andere heb ik gemist.

Het regent nog steeds hard als we teruglopen naar de atletiekbaan en snel koel ik af. Een warme douche doet wonderen en twee boterhammen met kaas ook. Omdat we nog een afspraak hebben zijn we snel weg.

De dag erna ben ik best moe. Lekker een rustige dag vandaag. Zondag staat alweer de volgende wedstrijd op de planning: een sprint in Groningen voor de tweede divisie!

2 reacties

Laat een reactie achter aan Je naam:Henny de Munnik Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *