Het sportjaar 2014

IMG_20141221_115754

Ik heb 2014 ervaren als een pittig jaar. Afgelopen jaar heeft het slechtste triatlonseizoen ooit voor mij gekend. Een jaar waarin ik veel doelen heb moeten laten varen. Wederom heb moeten leren relativeren. Een jaar waarin ik voor de eerste keer uitstapte in een triathlon. Een jaar waarin ik weer veel doorzettingsvermogen heb laten zien, maar ook een jaar waarin mentaal sterker ben geworden.

Het seizoen begon met een 10 kilometer loop eind januari. Hierbij hoopte ik eindelijk eens richting de 50 minuten te gaan. De wintermaanden had ik veel gelopen en die trainingen gingen best heel goed. Het liep uit op een teleurstellende 55 minuten. Ik was heel erg zenuwachtig van te voren. Ik denk dat ik mezelf te hoge verwachtingen opgelegd heb en daardoor blokkeerde.
Dat deze loop de voorspelling zou zijn voor de rest van het seizoen is een nachtmerrie. In plaats van vooruit te gaan met fietsen en hardlopen ging ik achteruit. En waar het aan heeft gelegen…tot op de dag van vandaag is dat een groot vraagteken.
Op een gegeven moment heb ik snelheden en tijden maar naast me neer gelegd. Ik train vooral omdat ik het leuk vind en dan maakt de snelheid niet uit, zei ik tegen mezelf. Dat eerste klopt helemaal! Ik bleef genieten. Ondanks dat ik achteruit ging, continue zere bovenbenen had, genoeg rust nam en veel trainingen heel rustig af werkte. De makkelijkste weg was de handdoek in de ring gooien geweest en op de bank gaan zitten. Ik weet van mezelf dat ik daar niet gelukkig van zou worden. Het sporten geeft rust in mijn hoofd. Tijd om dingen te overdenken, te relativeren. Genieten van de warme zon, de mooie vogels die overvliegen. De kleine dingen in het leven. Die kleine dingen zijn erg belangrijk voor mij.
Op een gegeven moment werd het steeds moeilijker om positief te blijven. Ik denk dat niet veel mensen dat gemerkt hebben. Op de social media probeerde ik, mede ook voor mezelf, altijd iets positiefs te posten. Voor komend jaar is dat een leerpunt.
Langzamerhand begon het mij te frustreren dat het bij ‘iedereen’ om mij heen allemaal zo ‘makkelijk’ ging. ‘Iedereen’ voelde zich sterk voor een wedstrijd. ‘Ze’ hadden nooit zere benen, de prestaties namen toe, trainingen gingen alsmaar makkelijker… om te benijden. Ik zie natuurlijk alleen maar wat anderen delen via social media. Want…waar of niet, het is wel een beetje de tendens om alleen maar positief en opgetogen te zijn op internet. Mensen die wel een keer klagen, krijgen te horen dat ze niet moeten zeuren..onaardig eigenlijk.
Buiten dat ik geniet van het bezig zijn met mijn lijf en het buiten zijn, train ik ook omdat ik het beste uit mezelf wil halen. Voor mijn gevoel kon ik dat helemaal niet doen op deze manier. Bij de eredivisie wedstrijd, waar ik voor het eerst aan meedeed, werd ik bijna laatste. Ik kon in geen groep meefietsen. De kracht ontbrak volledig en de pijn in de bovenbenen voerde de boventoon.
Daarna is bij alle wedstrijden ‘gewoon finishen’ het doel geweest, terwijl ik diep van binnen anders wilde. Ook ik wil wel eens een persoonlijk record verbreken, voelen dat het makkelijk gaat, dat de (boven)benen zeer doen omdat ze zich enorm inspannen en een hoge hartslag te verwerken hebben.
Weet je..iedereen zegt dat ik maar gewoon tevreden moet zijn. Ook als het slecht gegaan is. ‘Wees blij dat je kunt sporten’. Met andere woorden: zeur niet. Ik ken de andere kant van de medaille. Daarom ben ik ook dankbaar dat ik dit kan. En toch…als je zoveel uren traint als ik dan wil je daar ook resultaat van zien. Voelen dat je sterker wordt, dat je fitter wordt. Dat fietsen makkelijker gaat, dat je snelheden loopt die je nooit liep, dat je mijlpalen en blijdschap kunt delen met anderen… Of, en die wens is helemaal niet zo gek, alleen maar voelen dat het stabiel blijft. Dat je niet, zelfs in rust liggend op de bank, zere bovenbenen hebt. Dat de snelheden steeds meer omlaag gaan met een hogere hartslag.
Het allerdiepste punt van 2014 is dat ik voor de eerste keer moest uitstappen in een triathlon. Ik had zulke zere bovenbenen met fietsen dat ik niet eens meer kon genieten en reageren op de aanmoedigen van supporters. Tot drie keer toe zat ik huilend op de fiets. Van de pijn, van het idee op te moeten geven, van het idee dat ik niet wist hoe ik de finish zou moeten halen. Sterk is dat ik de keus heb kunnen maken om uit te stappen. Maar wat voelde ik mij toen een slappeling. Een slappeling die opgeeft, die niet afmaakt waarmee ze begonnen is. Het voelde als falen. Als ik ergens bang voor ben is het wel falen. Ik ben vaak bang niet ‘goed genoeg’ te zijn voor anderen. Ik hoorde achteraf iemand zeggen: ‘Ik zou echt niet zomaar uitstappen..’ NEE IK OOK NIET! Wie ben je, dat je dat over mij denkt? Dat ik zomaar uitgestapt ben. Wat maakte dat mij onzeker. Lang heeft dat door mijn hoofd gespookt. Mooi leerpunt ook voor 2015. Het gaat er om wat ik vind. Het is mij goed recht om voor mezelf de beste keus te maken. Als dat uitstappen is, omdat IK niet meer geniet, omdat IK niet weet hoe ik de finish moet halen, dan is dat reden genoeg. Sch**t aan wat de rest vindt. Al ga ik er vanuit dat ik komend jaar niet weer hoef uit te stappen. Één keer vind ik wel genoeg.
Toch kende 2014 niet alleen maar diepte punten. Het zwemmen ging heel erg goed! 100x100meter, 80x100meter, een PR op 3,8km, de 4e zwemtijd bij de dames overall, bij de eerste drie dames uit het water…dat ging me allemaal makkelijk af.
Finishen van de Ironman Zürich, wat een hele kluif was.
Dankbaar voor alle vrienden om mij heen die mij gesteund hebben. Zij, die bemoedigende woorden toespraken. En dankbaar voor mijn vriendje, mijn grootste fan en mijn grootste steun. Hij stond er voor me, elke keer weer!
Momenteel kamp ik nog steeds met zere bovenbenen. Zelfs in rust doen ze pijn. Ik heb rust genomen, massages gehad, ademoefeningen gedaan… niks nada geen resultaat. Ik heb 2 weken geleden een fietstraining gedaan waarbij ik niks voelde. Wat was ik blij!! Mijn blijheid werd meteen de volgende fietstraining weer teniet gedaan. Om te huilen.
Als iemand een oplossing weet…?
Wat maakt dat ik 2015 dan toch weer ingeschreven heb voor een hele triatlon? Ik blijf hopen dat het op een dag weer beter gaat. Ooit ging het veel slechter met mij. Ik kon niks. Dat ik dan moet trainen met zere benen..dat is dan maar zo. Liever niet natuurlijk, want leuk is het niet. Het zou wel gaaf zijn om keihard een heuvel op te knallen en de gewone verzuring te voelen. Even bijten om bij een groepje te blijven. Fluitend 20kilometer te lopen…
Gelukkig weegt het positieve aan het beoefenen van triatlon zwaarder dan op de bank gaan liggen en niks doen. Oké, dat zijn twee uitersten. Maar ik geniet zo erg van het buiten zijn, de zomer of winterzon in mijn gezicht, de ijskou door mijn haren, met bevroren wimpers thuis komen, bloemen die in bloei staan, de overvliegende ganzen, waterbubbels horen onderwater, nergens aan denken behalve aan hoe je arm insteekt bij het zwemmen, één zijn met jezelf… Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om mezelf dat te ontnemen.
Geniet van je kerst, dat is precies wat ik nu ook ga doen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *