Het leed dat blessure heet…

Blessures VUMCVoeten, enkels, achillespezen, kuiten, schenen, knieën, heupen, onderruggen…als het om een hardloopblessure gaat ben ik het allemaal eens tegen gekomen. Niet bij mezelf als sporter, wel als fysiotherapeut en als collega-sporter.

Zoals Rhodé. Zij kon helaas niet starten op de halve marathon wegens een blessure. Zij schreef dat ze er van baalt dat ze niet kon starten. Anderen, die wel allemaal pijntjes hadden of lichte blessures, konden wel starten en worden de hemel ingeprezen om hun prestatie. Had ze dan niet verstandig moeten zijn en toch moeten starten? En dan…dan loop je een blessure op die nog minstens een paar maanden gaat duren en kun je vanaf nul weer beginnen met opbouwen. Hoeveel plezier heb je van je prestatie als je de hele weg die je aflegde pijn gehad hebt?
Op Facebook vliegen de blessures mij om de oren. Niet leuk om te lezen. Het betreft met name beginnende hardlopers. Met ‘beginnend’ bedoel ik overigens lopers die minder dan een jaar hardlopen. Zo ben ik zelf ook helaas begonnen.
Toen ik begon met hardlopen kreeg ik vrij snel last van mijn schenen. Met een paar goede, dure, hardloopschoenen zou dat wel opgelost zijn. Helaas ging het van kwaad tot erger. Daarna kwam er schoenen met een antipronatieblok met een antipronatiezool. Dit zou het echt moeten oplossen. Met de kennis die ik nu heb, was dat natuurlijk waanzin! Uiteindelijk heeft een docent op de opleiding fysiotherapie mij behandeld. Na 1 behandeling, veel rust, opnieuw opbouwen en een schoen die toen bij mijn loopstijl paste kwam ik van de klachten af. Sindsdien ben ik nooit meer dusdanig geblesseerd geweest dat ik niet kon hardlopen. Dit is inmiddels 15 jaar geleden.
Hoe komt het dan dat ik geen blessures krijg en een ander wel? Ik heb niet een heel sterk lichaam, ik train best veel en ik doe ook wel eens dingen die onverstandig zijn.
Anderen doen dit ook. Maar anderen nemen misschien minder rust of gaan door als ze een pijntje hebben? Als ik een pijntje heb, die ik natuurlijk ook heb, zorg ik ervoor dat ik wat meer rust neem. Of ik doe een alternatieve training als zwemmen of fietsen. Als dat pijntje serieuze pijn wordt, dan trek ik een collega aan zijn jasje en nog voor het een blessure wordt, ben ik alweer van mijn pijn af.
Degene met blessures zijn vaak de overenthousiaste mensen. Elk weekend een wedstrijd en daarbij verschillende trainingen en bijbehorende vormen volgen. Van 5 km ineens 10km gaan lopen. Dat is best een grote overgang. Een pijntje bij de knie wordt genegeerd, omdat de volgende looptraining gepland staat. Er ‘moet’ getraind worden. Tijdens deze training is de knie wel gevoelig. Onder het mom ‘we zijn er nu toch’, wordt er door getraind. En dan gaat het mis. Het pijntje wordt een heuse pijn. De pijn gaat niet meer over en een langdurige blessure ontstaat.
Vervolgens uit iemand zijn teleurstelling over de blessure op bijvoorbeeld Facebook. Er komen allemaal goed bedoelde adviezen. Het beste advies wat ik kan geven: ga naar iemand met medische kennis. Een (sport) fysiotherapeut of sportarts. Deze kunnen je gedegen helpen met advies en behandeling. Ook voor het opstarten na de blessure. In plaats van ‘geen pijn, just run!’ weer met kleine stapjes opbouwen. Dit om te zorgen dat je weer veel loopplezier kunt hebben.
Dus lieve sportende mensen luister naar je lichaam. Pijn is een teken dat er iets niet goed gaat. Reageer daar adequaat op door rust te nemen, een medisch iemand te raadplegen en het vooral niet te negeren!
Veel loopplezier,
Maryvonne

3 reacties

  1. Hallo Ruud, excuses voor mijn trage reactie. Hopelijk gaat je blessure inmiddels beter. Je kunt tegenwoordig ook zonder verwijzing terecht bij de fysio, misschien is dat nog een optie als het niet beter gaat!

    Succes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *